Adhyaya 350

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विश्वेशं दुर्गकूटकम् । भल्लतीर्थस्य पूर्वेण योगिनीचक्रदक्षिणे

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, দুৰ্গকূটকত অৱস্থিত বিশ্বেশৰ ওচৰলৈ যোৱা উচিত—ভল্লতীৰ্থৰ পূবে আৰু যোগিনীচক্ৰৰ দক্ষিণে।

Verse 2

आराधितोऽसौ भीमेन सर्वकामप्रदोऽभवत् । फाल्गुनस्य चतुर्थ्यां तु शुक्लपक्षे विधानतः

ভীমে যাক আৰাধনা কৰিছিল, সেই প্ৰভু সকলো কামনা পূৰণকাৰী হ’ল। ফাল্গুন মাহৰ শুক্লপক্ষৰ চতুৰ্থীত বিধি অনুসাৰে তেওঁৰ পূজা কৰিব লাগে।

Verse 3

यस्तं पूजयते देवं गन्धपुष्पैः समोदकैः । निर्विघ्नं जायते तस्य वर्षमेकं न संशयः

যি জনে সেই দেৱতাক সুগন্ধি, ফুল আৰু জল-অৰ্পণসহ ভক্তিভাৱে পূজা কৰে, তেওঁৰ বাবে সম্পূৰ্ণ এক বছৰ নিৰ্বিঘ্ন হয়—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 349

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुर्गकूटगणपतिमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

এইদৰে পবিত্ৰ স্কন্দ মহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত ‘দুৰ্গকূট গণপতি-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ তিনিশ পঞ্চাশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।