
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰৰ উপদেশৰূপে সংক্ষিপ্ত তীৰ্থ-নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে। ভক্তক—মহাদেৱীক সম্বোধন কৰি—পশ্চিম দিশত অৱস্থিত নাৰদেশ্বৰী দেৱীৰ পবিত্ৰ স্থানলৈ যাবলৈ কোৱা হৈছে; দেৱীৰ সান্নিধ্যক সৰ্ব দৌৰ্ভাগ্য-নাশিনী বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। বিশেষ বিধান অনুসাৰে তৃতীয়া তিথিত শান্তচিত্তে দেৱীৰ পূজা কৰা নাৰীয়ে ৰক্ষাকৰ পুণ্য স্থাপন কৰে; তাৰ ফলত তাইৰ বংশত নাৰীসকল দৌৰ্ভাগ্যৰ চিহ্নে চিহ্নিত নহয়। স্থান-নিৰ্দেশ, কাল-নিয়ম আৰু ফলশ্ৰুতি একেলগে দেখুৱাই, এই অধ্যায় প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত ‘নাৰদেশ্বৰী-মাহাত্ম্য’ নামে উপসংহৃত।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पश्चिमे नारदेश्वरीम् । नारदेश्वरसांनिध्ये सर्वदौर्भाग्यनाशनीम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, পশ্চিম দিশে নাৰদেশ্বৰীৰ ওচৰলৈ যাবা। নাৰদেশ্বৰৰ সান্নিধ্যত তাই সকলো দুৰ্ভাগ্য নাশ কৰে।
Verse 2
या नारी पूजयेद्देवीं तृतीयायां समाहिता । तदन्वये न दौर्भाग्ययुक्ता नारी भविष्यति
যি নাৰী তৃতীয়াত একাগ্ৰচিত্তে দেৱীৰ পূজা কৰে, তাৰ বংশধাৰাত কোনো নাৰী দুৰ্ভাগ্যগ্ৰস্ত নহ’ব।
Verse 347
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত “নাৰদেশ্বৰী-মাহাত্ম্য বৰ্ণন” নামৰ তিনিশ আটচল্লিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।