
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে বায়ব্য (উত্তৰ-পশ্চিম) দিশত অৱস্থিত ‘আশাপূৰ বিঘ্নৰাজ’ নামৰ পবিত্ৰ তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰিছে। এই স্থান ‘অকল্মষ’ (নিষ্কলুষ) আৰু ‘বিঘ্ন-নাশক’ বুলি খ্যাত; ভক্তৰ আশা-আকাংক্ষা পূৰণ কৰাৰ বাবে দেৱতাক ‘আশাপূৰক’ নামেৰে অভিহিত কৰা হৈছে। তীৰ্থৰ প্ৰভাৱ দৃষ্টান্তেৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে—ৰাম, সীতা আৰু লক্ষ্মণে তাত গণেশ/বিঘ্নেশৰ পূজা কৰি নিজৰ অভীষ্ট লাভ কৰিছিল। চন্দ্ৰইও গণাধিপৰ আৰাধনা কৰি ইচ্ছিত বৰ পাইছিল; বিশেষকৈ সকলো ধৰণৰ কুষ্ঠ (চৰ্মৰোগ) নাশ হৈ আৰোগ্য লাভ হয় বুলি স্পষ্টকৈ কোৱা হৈছে। বিধান অনুসাৰে ভাদ্ৰপদ মাহৰ শুক্লপক্ষৰ চতুৰ্থীত দেৱপূজা কৰি, মোদকসহ ব্ৰাহ্মণক ভোজন কৰাব লাগে। ফলশ্ৰুতিত বিঘ্নৰাজৰ কৃপাৰে ইচ্ছিত সিদ্ধি লাভ হয়; আৰু ক্ষেত্ৰৰক্ষা তথা যাত্ৰীসকলৰ বিঘ্ন অপসাৰণৰ বাবে ঈশ্বৰে তেওঁক নিযুক্ত কৰিছে বুলি উপসংহাৰ দিয়া হৈছে।
Verse 1
ईश्वर उवाच । आशापूरं ततो गच्छेद्विघ्नराजमकल्मषम् । शशिभूषण वायव्ये संस्थितं विघ्ननाशनम् । आशां पूरयते यस्मात्तेनाशापूरकः स्मृतः
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত আশাপূৰলৈ যাবা—বিঘ্নৰাজ, নিষ্কল্মষ, বিঘ্ননাশক; শশিভূষণৰ বায়ব্য (উত্তৰ-পশ্চিম) দিশত স্থিত। যিহেতু তেওঁ আশা পূৰণ কৰে, সেয়েহে তেওঁ ‘আশাপূৰক’ বুলি স্মৃত।
Verse 2
यत्र रामेण देवेशि सीतया लक्ष्मणेन च । समाराध्य च विघ्नेशं प्राप्तं काममभीप्सितम्
হে দেৱেশী! সেই স্থানতে ৰামে সীতা আৰু লক্ষ্মণসহ ভক্তিভাৱে বিঘ্নেশ্বৰক আৰাধনা কৰি অভীষ্ট কামনা সিদ্ধি লাভ কৰিছিল।
Verse 3
यत्र चंद्रमसा देवि समाराध्य गणाधिपम् । लब्धं तद्वांछितं पूर्वं सर्वकुष्ठविनाशनम्
হে দেৱী! সেই স্থানতেই চন্দ্ৰদেৱে ভক্তিভাৱে গণাধিপ (গণেশ)ক আৰাধনা কৰি পূৰ্বে বাঞ্ছিত বৰ লাভ কৰিছিল—সকলো কুষ্ঠৰ সম্পূৰ্ণ বিনাশ।
Verse 4
चतुर्थ्यां शुक्लपक्षे च मासि भाद्रपदे तथा । तत्र संपूज्य देवेशं मोदकैर्भोजयेद्द्विजान्
ভাদ্ৰপদ মাহৰ শুক্লপক্ষৰ চতুৰ্থীত, তাত বিধিপূৰ্বক দেৱেশ্বৰক পূজা কৰি মোদক দানসহ দ্বিজ (ব্ৰাহ্মণ)সকলক ভোজন কৰাব লাগে।
Verse 5
वाञ्छितां लभते सिद्धिं विघ्नराजप्रसादतः । क्षेत्रस्यास्य महादेवि रक्षार्थं तु मया पुरा
বিঘ্নৰাজৰ কৃপাতে বাঞ্ছিত সিদ্ধি লাভ হয়। আৰু হে মহাদেৱী! পূৰ্বে মই এই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰৰ ৰক্ষাৰ্থে তাক নিযুক্ত কৰিছিলোঁ।
Verse 6
ततो नियुक्तो देवेशि यायिनां विघ्ननाशनः
সেয়ে হে দেৱেশী, যাত্ৰী আৰু তীৰ্থযাত্ৰীসকলৰ বাধা-বিঘ্ন নাশ কৰিবলৈ বিঘ্ননাশকক ইয়াত নিযুক্ত কৰা হ’ল।
Verse 341
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य आशापूरविघ्नराज माहात्म्यवर्णनंनामैकचत्शरिंशदुत्तर त्रिशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকীয় সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাস খণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত “আশাপূৰা বিঘ্নৰাজৰ মাহাত্ম্য-বৰ্ণনা” নামক ত্ৰিশত একচল্লিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।