Adhyaya 337

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि नारायणगृहं परम् । गोष्पदाद्दक्षिणे भागे सागरस्य तटे शुभे

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, গোষ্পদৰ দক্ষিণ ভাগত, সাগৰৰ শুভ তীৰত অৱস্থিত ‘নাৰায়ণগৃহ’ নামৰ পৰম ধামলৈ যোৱা উচিত।

Verse 2

न्यंकुमत्याः समीपे तु सर्वपातकनाशने । तत्रकल्पांतरस्थायी स्वयं तिष्ठति केशवः

সৰ্বপাতকনাশিনী ন্যঙ্কুমতীৰ ওচৰত তাত কেশৱ স্বয়ং কল্পান্তৰ পৰ্যন্ত স্থায়ী হৈ অৱস্থান কৰে।

Verse 3

पितॄणामुद्धरणार्थाय ह्यस्मिन्रौद्रे कलौ युगे । यदा दैत्यविनाशं स कुरुते भगवान्हरिः

নিশ্চয়েই, এই ভয়ংকৰ কলিযুগত পিতৃসকলৰ উদ্ধাৰৰ বাবে, যেতিয়াই ভগৱান হৰি দানৱ-বিনাশৰ কাৰ্য কৰে,

Verse 4

विश्रामार्थं तदा तत्र गृहे तिष्ठति नित्यशः । नारायणगृहं तेन विख्यातं जगतीतले

তেতিয়া বিশ্ৰামৰ নিমিত্তে তেওঁ সদায় তাত থকা সেই গৃহত অৱস্থিত থাকে; সেয়ে পৃথিৱীত ই ‘নাৰায়ণৰ গৃহ’ বুলি খ্যাত।

Verse 5

कृते जनार्दनोनाम त्रेतायां मधुसूदनः । द्वापरे पुण्डरीकाक्षः कलौ नारायणः स्मृतः

কৃতযুগত তেওঁ ‘জনাৰ্দন’ নামে পৰিচিত; ত্ৰেতাত ‘মধুসূদন’; দ্বাপৰত ‘পুণ্ডৰীকাক্ষ’; আৰু কলিত ‘নাৰায়ণ’ বুলি স্মৰণ কৰা হয়।

Verse 6

एवं चतुर्युगे प्राप्ते पुनःपुनररिन्दम । कृत्वा धर्मव्यवस्थानं तत्स्थानं प्रतिपद्यते

এইদৰে চাৰিযুগৰ চক্ৰ পুনঃপুনঃ আহিলে, হে শত্রুদমন, তেওঁ ধৰ্মৰ ব্যৱস্থা পুনৰ স্থাপন কৰি তাৰপিছত নিজৰ ধামলৈ প্ৰত্যাবর্তন কৰে।

Verse 7

एकादश्यां निराहारो यस्तं देवं प्रपश्यति । स पश्यति ध्रुवं स्थाने प्रत्यानन्तं हरेः पदम्

যি একাদশীত নিৰাহাৰে থাকি সেই দেৱক দৰ্শন কৰে, সি নিশ্চয় সেই পবিত্ৰ স্থানতেই হৰিৰ অনন্ত আৰু অবিনাশী পদ দৰ্শন কৰে।

Verse 8

तेन पीतानि वस्त्राणि देयानि द्विजपुंगवे । स्नानं श्राद्धं च कर्तव्यं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

সেয়ে, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, হালধীয়া বস্ত্ৰ দান কৰিব লাগে; আৰু যিসকলে যাত্ৰাৰ পূৰ্ণ ফল কামনা কৰে, তেওঁলোকে বিধিমতে স্নান আৰু শ্ৰাদ্ধো কৰিব।

Verse 9

इति ते कथितं महाप्रभावं हरिसंकेतनिकेतनोद्भवम् । शृणुते वा प्रयतस्तु यः सुधीः पठते वा लभते स सद्गतिम्

এইদৰে তোমাক সেই মহাপ্ৰভাৱ কোৱা হ’ল, যি হৰিৰ সংকেত-চিহ্ন আৰু নিবাস-ধামৰ পৰা উদ্ভৱ। যি সুবুদ্ধিমান ব্যক্তি সংযমেৰে শুনে বা পাঠ কৰে, সি পুণ্যময় সদ্গতি লাভ কৰে।

Verse 337

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये न्यंकुमतीमाहात्म्ये नारायणगृहमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्रिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰীস্কান্দ মহাপুৰাণত—একাশীতিসাহস্ৰ শ্লোকৰ সংহিতাৰ ভিতৰত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত ন্যংকুমতীমাহাত্ম্যত ‘নাৰায়ণগৃহ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ তিনিশ সাতত্রিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।