Adhyaya 327

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो महोदयं गच्छेत्तस्मादीशानसंस्थितम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পিছত সেই স্থানৰ ঈশান কোণত অৱস্থিত মহোদয়লৈ যোৱা উচিত।

Verse 2

विधिना तत्र यः स्नाति तर्पयेत्पितृदेवताः । प्रतिग्रहकृताद्दोषान्न भयं तस्य विद्यते

যি জনে তাত বিধি অনুসাৰে স্নান কৰে, তেওঁ পিতৃসকল আৰু দেবতাসকলক তৰ্পণ কৰিব; দান গ্ৰহণজনিত দোষৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা ভয় তেওঁৰ নাথাকে।

Verse 3

महोदयं महानन्ददायकं च द्विजन्मनाम् । प्रतिग्रहप्रसक्तानां विषयासक्तचेतसाम् । तेषामपि ददेन्मुक्तिं तेन ख्यातं महोदयम्

মহোদয় দ্বিজসকলক মহা আনন্দ দান কৰে। যিসকল দান গ্ৰহণত জড়িত আৰু যিসকলৰ চিত্ত বিষয়াসক্ত, তেওঁলোককো ই মুক্তি প্ৰদান কৰে; সেয়েহে ই ‘মহোদয়’—মহা উত্তৰণৰ তীৰ্থ—বুলি খ্যাত।

Verse 4

तस्य वै रक्षणार्थाय महाकालस्य चोत्तरे । नियुक्ताश्च महादेवि मातरस्तत्र संस्थिताः । तस्मिन्स्नात्वा नरः पूर्वं मातॄस्ताश्च प्रपूजयेत्

সেই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰৰ ৰক্ষাৰ্থে, মহাকালৰ উত্তৰ দিশত, হে মহাদেৱী, মাতৃকাসকলক নিযুক্ত কৰি তাত স্থাপন কৰা হৈছে। সেই ঠাইত স্নান কৰি মানুহে প্ৰথমে সেই মাতৃসকলক পূজা কৰিব।

Verse 5

एवं देवि मया ख्यातं महोदयमहोदयम् । सर्वपापहरं नृणामभिषेकाच्च मुक्तिदम्

এইদৰে, হে দেবী, মই ‘মহোদয়’—অতি মঙ্গলময় মহোদয়—ৰ মাহাত্ম্য ঘোষণা কৰিলোঁ; ই মানুহৰ সকলো পাপ হৰণ কৰে আৰু অভিষেকৰ দ্বাৰা মুক্তি দান কৰে।

Verse 6

अर्धक्रोशे च तत्तीर्थं समंतात्परिमंडलम् । एतन्मध्यं महासारं सदैव मुनिवल्लभम्

সেই তীৰ্থ চাৰিওফালে আধা ক্ৰোশ পৰ্যন্ত বৃত্তাকাৰে বিস্তৃত। তাৰ মধ্যভাগেই পৰম সাৰ, সদায় মুনিসকলৰ প্ৰিয়।

Verse 327

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये महोदयमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्त विंशत्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য অন্তৰ্গত ‘মহোদয়মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ ৩২৭তম অধ্যায় সমাপ্ত।