Adhyaya 322

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्य दक्षिणसंस्थितम् । दुर्गादित्येतिनामानं सर्वपापप्रणाशनम्

ঈশ্বৰ ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱি, সেই স্থানৰ দক্ষিণে অৱস্থিত ‘দুৰ্গাদিত্য’ নামৰ ঠাইলৈ যাব লাগে; ই সকলো পাপ বিনাশ কৰে।

Verse 2

यदा दुःखमनुप्राप्ता दुर्गा दुःखविनाशिनी । सूर्यमाराधयामास तदा दुःखविनुत्तये

যেতিয়া দুঃখবিনাশিনী দুৰ্গা দুঃখত আৱদ্ধ হ’ল, তেতিয়া সেই দুঃখ নাশ কৰিবলৈ তাই সূৰ্যদেৱক আৰাধনা কৰিলে।

Verse 3

ततः कालेन बहुना तस्यास्तुष्टो दिवाकरः । उवाच मधुरं वाक्यं दुर्गां देवो महाप्रभाम् । वरं वरय देवेशि तपसा तुष्टवानहम्

বহু কালৰ পাছত দিবাকৰ তাইৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হ’ল আৰু মহাপ্ৰভাময়ী দেৱী দুৰ্গাক মধুৰ বাক্য ক’লে: “হে দেৱেশি, বৰ বাছি লোৱা; তোমাৰ তপস্যাত মই সন্তুষ্ট।”

Verse 4

दुर्गोवाच । यदि तुष्टो दिवानाथ दुःखसंघं विनाशय

দুৰ্গাই ক’লে: “যদি আপুনি সন্তুষ্ট হন, হে দিবানাথ সূৰ্যদেৱ, তেন্তে দুখৰ সমূহ বিনাশ কৰক।”

Verse 5

सूर्य उवाच । अचिरेणैव कालेन भगवांस्त्रिपुरांतकः । संप्राप्स्यत्युत्तमं लिंगमुन्नते स्थान उत्तमे

সূৰ্যই ক’লে: “অতি সোনকালেই ভগৱান ত্ৰিপুৰান্তক (শিৱ) উত্তম, উচ্চ স্থানত পৰম লিঙ্গ লাভ কৰিব।”

Verse 6

दुर्गादित्येति मे नाम इह देवि भविष्यति । एवमुक्त्वा महादेवि तत्रैवान्तर्दधे रविः । सप्तम्यां रविवारेण दुर्गादित्यं प्रपूजयेत्

“হে দেবি, ইয়াত মোৰ নাম ‘দুৰ্গাদিত্য’ হ’ব।” এইদৰে কৈ, হে মহাদেৱি, সূৰ্য তাতেই অন্তৰ্ধান হ’ল। সপ্তমীত, ৰবিবাৰে, দুৰ্গাদিত্যক পূজা কৰা উচিত।

Verse 7

तस्य दुःखानि सर्वाणि कुष्ठानि विविधानि च । विलयं यांति देवेशि दुर्गादित्यप्रपूजनात्

হে দেৱেশি, তাৰ সকলো দুখ আৰু নানা প্ৰকাৰৰ কুষ্ঠৰোগো দুৰ্গাদিত্যৰ পূজাৰ দ্বাৰা লয় পায়।

Verse 322

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसा हरुयां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुर्गादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वाविंशत्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশি হাজাৰ শ্লোকৰ সংহিতাত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘দুৰ্গাদিত্য-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ তিনিশ বাইশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।