Adhyaya 312
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰৰ উপদেশৰূপে ক্ষেত্ৰ-নিৰ্দেশ আৰু ব্ৰতবিধান সংক্ষিপ্তভাৱে বৰ্ণিত। উত্তৰ দিশত ‘আঠ ধনু’ দূৰত্বত সূৰ্যস্বৰূপ বকুলস্বামীৰ মন্দিৰ আছে; তেওঁৰ দৰ্শন দুঃখ-শোক আৰু ক্লেশ নাশক বুলি কোৱা হৈছে। তাৰ পিছত বিধান দিয়া হৈছে—ৰবিবাৰে যদি সপ্তমী তিথি পৰে, তেন্তে ৰাতিভৰ জাগৰণ কৰিব লাগে। এই ব্ৰতৰ ফলত সকলো মনোকামনা সিদ্ধ হয় আৰু সূৰ্যলোকত মান-সম্মান তথা উন্নতি লাভ হয়। উপসংহাৰত ইয়াক স্কন্দমহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ড, প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য অংশৰ ‘বকুলস্বামী-মাহাত্ম্য’ অধ্যায় বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्मादुत्तरदिग्भागे धनुषामष्टभिः प्रिये । बकुलस्वामिनं सूर्यं तं पश्येद्दुःखनाशनम्
ঈশ্বৰ উৱাচ: “তাৰ পৰা, হে প্ৰিয়ে, উত্তৰ দিশত আঠ ধনুষ দূৰত বকুল-স্বামি নামে সূৰ্যক দৰ্শন কৰা উচিত; তেওঁ দুখ নাশ কৰে।”
Verse 2
रविवारेण सप्तम्यां कुर्याज्जागरणं नरः । सर्वान्कामानवाप्नोति सूर्यलोके महीयते
ৰবিবাৰে সপ্তমী তিথিত মানুহে জাগৰণ কৰিব লাগে; তেনে কৰিলে সকলো কামনা লাভ হয় আৰু সূৰ্যলোকত সন্মানিত হয়।
Verse 312
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बकुलस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वाद शोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘বকুলস্বামীৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নাম ত্ৰিশত দ্বাদশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।