Adhyaya 295
ঈশ্বৰে দেৱীক ঈশান (উত্তৰ-পূৰ্ব) দিশত থকা পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰৰ বৰ্ণনা কৰে—গব্যূতি মাপ অনুসাৰে নিৰ্দিষ্ট দূৰত্বত অৱস্থিত শ্ৰেষ্ঠ ইন্দ্ৰস্থান, যি চন্দ্ৰসৰস আৰু চন্দ্ৰোদক জলেৰে সংযুক্ত। সেই জলে জৰা (ক্ষয়/বৃদ্ধাৱস্থা) আৰু দাৰিদ্ৰ্য নাশ কৰাৰ শক্তি আছে বুলি কোৱা হৈছে। শুক্লপক্ষত তীৰ্থ বৃদ্ধি পায় আৰু কৃষ্ণপক্ষত হ্ৰাস পায়; তথাপি পাপযুগতো ইয়াৰ দৰ্শন থাকে। তাত স্নান কৰাটো বহু পাপভাৰত দবিত লোকৰ বাবেও অধিক চিন্তা নকৰাকৈ নিশ্চিত প্ৰায়শ্চিত্ত বুলি ফলশ্ৰুতি দিয়া হৈছে। তাৰ পাছত অহল্যা-প্ৰসঙ্গ আৰু গৌতমৰ শাপৰ সৈতে জড়িত ইন্দ্ৰৰ গুৰু দোষৰ কাহিনী স্মৰণ কৰা হয়। ইন্দ্ৰে বহুদানসহ পূজা কৰি সহস্ৰ বছৰ শিৱক প্ৰতিষ্ঠা কৰে; সেই ৰূপ ‘ইন্দ্ৰেশ্বৰ’ নামে প্ৰসিদ্ধ, সৰ্ব অপৰাধনাশক। শেষত তীৰ্থযাত্ৰাৰ ক্ৰম—চন্দ্ৰতীৰ্থত স্নান, পিতৃ আৰু দেৱতালৈ তৰ্পণ-অৰ্ঘ্য, তাৰ পাছত ইন্দ্ৰেশ্বৰ পূজা; ইয়াৰ দ্বাৰা নিঃসন্দেহে পাপমুক্তি লাভ হয়।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्मादीशान दिग्भागे इन्द्रस्थानमनुत्तमम् । गव्यूतिपञ्चमात्रेण यत्र चन्द्रसरः प्रिये
ঈশ্বৰে ক’লে: হে প্ৰিয়ে, ইয়াৰ পৰা ঈশান দিশত অনুত্তম ইন্দ্ৰস্থান আছে; পাঁচ গৱ্যূতি দূৰত ‘চন্দ্ৰসৰস’ নামৰ সৰোবৰ আছে।
Verse 2
तस्मादुत्तरदिग्भागे नातिदूरे व्यवस्थितम् । यत्र चन्द्रोदकं देवि जरादारिद्र्यनाशनम्
তাত উত্তৰ দিশত, অতি দূৰ নহয়, হে দেবী, সেই পবিত্ৰ স্থান আছে য’ত চন্দ্ৰোদক—চন্দ্ৰৰ জল—পোৱা যায়; ই জৰা আৰু দাৰিদ্ৰ্য নাশ কৰে।
Verse 3
चन्द्रानुवृद्ध्या तद्वृद्धिः क्षयस्तत्संक्षये भवेत् । तस्मिन्पापयुगेऽप्येवं कदाचित्संप्रदृश्यते
চন্দ্ৰ বৃদ্ধি পালে ইও বৃদ্ধি পায়; চন্দ্ৰ ক্ষয় পালে তাৰো ক্ষয় ঘটে। পাপময় যুগতো এই ৰহস্য কেতিয়াবা এইদৰে দেখা যায়।
Verse 4
तत्र स्नात्वा महादेवि यदि पापसहस्रकम् । कृतं सोऽत्र समायाति नात्र कार्या विचारणा
হে মহাদেবী, তাত স্নান কৰিলে, যদি কোনোবাই হাজাৰ হাজাৰ পাপো কৰি থাকে, তেন্তে সি তাতেই শুদ্ধ অৱস্থালৈ আহে; ইয়াত কোনো বিচাৰ-বিমৰ্শৰ প্ৰয়োজন নাই।
Verse 5
तत्राहिल्याप्रसंगोत्थमहापातकभीरुणा । गौतमोद्भवशापेन विलक्ष्यीकृतचेतसा
তাত অহল্যাৰ সৈতে সম্পৰ্কৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা মহাপাতকৰ ভয়ত কঁপা, আৰু গৌতমৰ পৰা নিৰ্গত শাপে লজ্জা-ব্যাকুলচিত্ত হোৱা (ইন্দ্ৰ),
Verse 6
इन्द्रेण च पुरा देवि इष्टं विपुलदक्षिणैः । तत्र वर्षसहस्राणि संस्थाप्य शिवमीश्वरम् । इन्द्रेश्वरेति नाम्ना वै सर्वपातक नाशनम्
আৰু পূৰ্বে, হে দেবী, ইন্দ্ৰই তাত বিপুল দক্ষিণাসহ পূজা কৰিছিল। হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি তাত ঈশ্বৰ শিৱক প্ৰতিষ্ঠা কৰি, তেওঁ ‘ইন্দ্ৰেশ্বৰ’ নামে খ্যাত হ’ল—সৰ্ব পাপ নাশক।
Verse 7
चन्द्रतीर्थे नरः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । इन्द्रेश्वरं च संपूज्य मुच्यते नात्र संशयः
যি নৰ চন্দ্ৰতীৰ্থত স্নান কৰি পিতৃলোক আৰু দেৱতাসকলক তৰ্পণ দিয়ে, আৰু ইন্দ্ৰেশ্বৰক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰে—সেইজন পাপ-বন্ধনৰ পৰা মুক্ত হয়; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।
Verse 295
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चन्द्रोदकतीर्थमाहात्म्य इन्द्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवत्युत्तर द्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশি-সহস্ৰ শ্লোকসমূহৰ সংহিতাত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ অন্তৰ্গত প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘চন্দ্ৰোদক তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য আৰু ইন্দ্ৰেশ্বৰ মাহাত্ম্যৰ বৰ্ণনা’ নামক অধ্যায়—অধ্যায় ২৯৫—সমাপ্ত হ’ল।