Adhyaya 288

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि बालादित्यमिति श्रुतम् । अगत्स्यस्थानतः पूर्वे गव्यूतिद्वितयेन तु

ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, অগস্ত্যৰ পবিত্ৰ স্থানৰ পূব দিশে দুটা গৱ্যূতি দূৰত থকা ‘বালাদিত্য’ নামে পৰিচিত স্থানলৈ যোৱা উচিত।

Verse 2

स्थानं सपाटिकानाम तस्यदक्षिणतः स्थितम् । गव्यूतिमात्रं देवेशि बालार्क इति विश्रुतम्

‘সপাটিকা’ নামে এটা স্থান আছে; তাৰ দক্ষিণফালে, হে দেৱেশী, এক গৱ্যূতি দূৰত ‘বালাৰ্ক’ বুলি খ্যাত স্থান অৱস্থিত।

Verse 3

यत्र चाराधिता विद्या विश्वामित्रेण धीमता । संस्थाप्य लिंगत्रितयं प्रतिष्ठाप्य तथा रविम्

সেই ঠাইত ধীমান বিশ্বামিত্ৰে বিদ্যাৰ আৰাধনা কৰিছিল; আৰু তিনিটা লিঙ্গ স্থাপন কৰি, ৰবি (সূৰ্য)কো প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।

Verse 4

विद्यायाः साधनं चक्रे सिद्धिं सूर्यादवाप्तवान् । बालादित्येति तेनासौ ततः ख्यातिमगात्प्रभुः

তেওঁ সেই বিদ্যাৰ সাধনা কৰিলে আৰু সূৰ্যদেৱৰ কৃপাৰে সিদ্ধি লাভ কৰিলে। সেইহেতু সেই প্ৰভু ‘বালাদিত্য’ নামে খ্যাত হ’ল।

Verse 5

तं दृष्ट्वा मानवो देवि भास्करपापतस्करम् । न दारिद्र्यमवाप्नोति यावज्जीवति मानवः

হে দেবী, পাপ হৰণকাৰী সেই ভাস্কৰ (সূৰ্য)ক যি মানুহে দৰ্শন কৰে, সি যিমানদিন জীয়াই থাকে তিমানদিন দাৰিদ্ৰ্যত নপৰে।

Verse 288

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बालार्कमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टाशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকীয়া সংহিতাৰ অন্তৰ্গত সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ভাগ ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰ মাহাত্ম্য’ত ‘বালাৰ্ক মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামক অধ্যায়, অৰ্থাৎ ২৮৮তম অধ্যায়, সমাপ্ত হ’ল।