Adhyaya 287
ঈশ্বৰে দেৱীক ক’লে যে অগস্ত্য-স্থানৰ ওচৰত ‘অজাপালেশ্বৰী’ নামৰ এক অতি পুণ্য তীৰ্থ আছে। ৰঘুবংশৰ খ্যাতিমান ৰজা অজাপালে তাত পাপ আৰু ৰোগ নাশিনী দেৱীক ভক্তিভাৱে আৰাধনা কৰে। কাহিনীত ‘অজা-ৰূপ’ (ছাগলী-ৰূপ) বুলি ৰূপকভাৱে কোৱা ব্যাধিসমূহৰ উপশম আৰু পাপক্ষয়ৰ কথা আছে, আৰু ৰজাই নিজৰ নামেই দেৱীৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি পাপনাশিনী ৰূপে স্থাপন কৰে। এই অধ্যায়ত তীৰ্থৰ অৱস্থান-মাহাত্ম্য, ৰাজ-আশ্ৰয় আৰু তিথি-ভিত্তিক পূজাৰ সময় একেলগে বৰ্ণিত। শেষত ফলশ্ৰুতি—তৃতীয়া তিথিত বিধিমতে ভক্তিসহ পূজা কৰিলে বল, বুদ্ধি, যশ, বিদ্যা আৰু সৌভাগ্য লাভ হয়।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अजापालेश्वरीं शुभाम् । अगस्त्यस्थानपूर्वेण नातिदूरे व्यवस्थिताम्
ঈশ্বৰ ক’লে: “তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, অগস্ত্যৰ পবিত্ৰ স্থানৰ পূব দিশে, বেছি দূৰ নহয় য’ত অৱস্থিত, সেই শুভ অজাপালেশ্বৰীৰ ওচৰলৈ যোৱা উচিত।”
Verse 2
रघुवंशसमुद्भूतो ह्यजापालो नृपोत्तमः । स तत्र देवीमाराध्य पापरोगवशंकरीम्
ৰঘুবংশত জন্ম লোৱা অজাপাল নামৰ উত্তম নৃপতি তাত সেই দেৱীৰ আৰাধনা কৰিলে—যি পাপ আৰু ৰোগৰ প্ৰভাৱ দমন কৰে।
Verse 3
अजारूपांश्च रोगान्वै चारयामास भूमिपः । तत्र तां स्थापयामास स्वनाम्ना पापनाशिनीम्
ভূমিপতিয়ে ছাগলৰ ৰূপ ধৰা ৰোগসমূহক তাড়ি দিলে; আৰু তাতেই পাপনাশিনী দেৱীক নিজৰ নাম অনুসাৰে স্থাপন কৰিলে।
Verse 4
यस्तां पूजयते भक्त्या तृतीयायां विधानतः । बल बुद्धिर्यशो विद्यां सौभाग्यं प्राप्नुयान्नरः
যি তৃতীয়াৰ তিথিত বিধি অনুসাৰে ভক্তিভাৱে তেঁওক পূজা কৰে, সেই নৰে বল, বুদ্ধি, যশ, বিদ্যা আৰু সৌভাগ্য লাভ কৰে।
Verse 287
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽजापालेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ताशीत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰীস্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশি হাজাৰ শ্লোকৰ সংহিতাৰ ভিতৰত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘অজাপালেশ্বৰীমাহাত্ম্য-বৰ্ণন’ নামৰ অধ্যায়, অৰ্থাৎ ২৮৭তম অধ্যায়, সমাপ্ত হ’ল।