Adhyaya 274
এই অধ্যায়ত প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত এক সংক্ষিপ্ত তীৰ্থ-উপদেশ দিয়া হৈছে। ঈশ্বৰ মহাদেৱীক সম্বোধন কৰি কয় যে তেওঁ (আৰু তীৰ্থযাত্ৰীসকলেও) দীপ্তিময় আৰু মহাপ্ৰভাৱশালী সূৰ্যপ্ৰাচী তীৰ্থলৈ আগবাঢ়িব লাগে। এই স্থানৰ মাহাত্ম্য শুদ্ধিকৰণমূলক—ই সৰ্বপাপ-শমনকাৰী আৰু পুৰাণোক্ত নিয়মবদ্ধ তীৰ্থযাত্ৰাৰ নীতিত ধৰ্ম্য ইচ্ছাৰ ফল দানকাৰী বুলিও বৰ্ণিত। ইয়াত মুখ্য আচাৰ হ’ল তীৰ্থস্নান। সূৰ্যপ্ৰাচীত স্নান কৰিলে ধৰ্মশাস্ত্ৰত উল্লেখিত পঞ্চপাতক (পাঁচ মহাপাপ)ৰ পৰা মুক্তি লাভ হয় বুলি ফলশ্ৰুতি কোৱা হৈছে, যিয়ে মাহাত্ম্য সাহিত্যৰ প্ৰায়শ্চিত্ত-প্ৰধান ভাষাৰ তীব্ৰতা প্ৰকাশ কৰে। উপসংহাৰত ইয়াক স্কন্দ মহাপুৰাণৰ ৮১,০০০ শ্লোকসংহিতাৰ সপ্তম খণ্ড প্ৰভাসখণ্ড, প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত ‘সূৰ্যপ্ৰাচী-মাহাত্ম্য’ অধ্যায় বুলি চিনাক্ত কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सूर्यप्राचीं महाप्रभाम् । सर्वपापोपशमनीं सर्वकामफलप्रदाम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, মহাপ্ৰভাৰে দীপ্ত সুৰ্যপ্ৰাচীলৈ যোৱা উচিত; যি সকলো পাপ শান্ত কৰে আৰু সকলো ধৰ্মসঙ্গত কামনাৰ ফল দান কৰে।
Verse 2
तत्र स्नात्वा महादेवि मुच्यते पञ्चपातकैः
হে মহাদেৱী, তাত স্নান কৰিলে পঞ্চ মহাপাতকৰ পৰা মুক্তি লাভ হয়।
Verse 274
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सूर्यप्राचीमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुःसप्त त्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য অংশত ‘সুৰ্যপ্ৰাচীমাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল—ই অধ্যায় ২৭৪।