Adhyaya 266
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক উপদেশ দিয়ে কয়—শৰভস্থানৰ পূৰ্ব দিশত অলপ দূৰত অৱস্থিত ‘অনুত্তৰ’ কুম্ভীশ্বৰ তীৰ্থৰ দৰ্শন কৰিব লাগে। প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ তীৰ্থ-জালত এই শিৱালয়ৰ স্থান নিৰ্দিষ্ট কৰি পবিত্ৰ ভূগোলৰ ধাৰাবাহিকতা প্ৰকাশ কৰা হৈছে। মূল ফলশ্ৰুতি সংক্ষিপ্ত কিন্তু গভীৰ—কুম্ভীশ্বৰৰ কেৱল দৰ্শনমাত্ৰেই মানুহ সৰ্ব পাতকৰ পৰা মুক্ত হয়। সেয়েহে তীৰ্থদৰ্শনক নৈতিক-আধ্যাত্মিক শুদ্ধিৰ এক উপায় হিচাপে প্ৰতিপাদন কৰা হৈছে। শেষ কলফনত উল্লেখ আছে যে ই স্কন্দমহাপুৰাণ (৮১,০০০ শ্লোক)ৰ প্ৰভাসখণ্ড, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত ‘কুম্ভীশ্বৰ-মাহাত্ম্য’ নামৰ ২৬৬তম অধ্যায়।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कुम्भीश्वरमनुत्तमम् । शरभस्थानतः पूर्वे नातिदूरे व्यवस्थितम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुच्यते सर्वपातकैः
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, শৰভ-স্থানৰ পূব দিশে অতি দূৰ নহয় এনে অনুত্তম কুম্ভীশ্বৰলৈ গমন কৰিব। হে দেৱী, তাৰ দৰ্শন কৰিলে মানুহ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 266
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कुंभीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম বিভাগ ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য’ৰ অন্তৰ্গত ‘কুম্ভীশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ ২৬৬তম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।