Adhyaya 263
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে দেৱীক প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ বিশেষ লিঙ্গ ‘ছায়ালিঙ্গ’ৰ মাহাত্ম্য সংক্ষেপে বৰ্ণনা কৰে। ন্যঙ্কুমতী তীৰ্থৰ উত্তৰ দিশত ই অৱস্থিত বুলি দিশা-নিৰ্দেশসহ স্থান নিৰ্ধাৰণ কৰি পবিত্ৰতাক ভূগোলৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হৈছে। ছায়ালিঙ্গ দৰ্শন মহাফলদায়ক আৰু অদ্ভুত প্ৰভাৱসম্পন্ন বুলি কোৱা হয়। ভক্তিভাৱে যিয়ে দৰ্শন কৰে সি পাপশুদ্ধি লাভ কৰে; কিন্তু অতিপাপী লোকৰ বাবে ই দৃষ্টিগোচৰ নহয়—এইদৰে দৰ্শনক কেৱল আচাৰ নহয়, নৈতিক-আধ্যাত্মিক যোগ্যতাৰ বিষয় হিচাপেও দেখুওৱা হৈছে। শেষত স্কন্দপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ড, প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য শৃংখলাত এই অধ্যায় ‘ছায়ালিঙ্গ মাহাত্ম্যবৰ্ণন’ বুলি কোলোফনত উল্লেখ আছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि च्छायालिंगमिति स्मृतम् । उत्तरे न्यंकुमत्याश्च बह्वाश्चर्यं महत्फलम्
ঈশ্বৰ ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, ‘ছায়ালিঙ্গ’ বুলি খ্যাত স্থানলৈ যোৱা উচিত। ন্যঙ্কুমতীৰ উত্তৰে ই অৱস্থিত—অতি আশ্চৰ্য—আৰু মহৎ পুণ্যফল দান কৰে।
Verse 2
तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुच्यते पंचपातकैः । सार्द्धद्वादशहस्तं तु योजनत्रितयेन तु । न पश्यंति महादेवि पापिष्ठा ये तु मानवाः
হে দেবী, তাক দৰ্শন কৰিলে মানুহ পঞ্চ মহাপাতকৰ পৰা মুক্ত হয়। কিন্তু হে মহাদেৱী, যিসকল অতি পাপিষ্ঠ মানুহ, তেওঁলোকে তাক নেদেখে—যদিও ই সাৰে বাৰ হাত পৰিমাণ আৰু তিন যোজনাৰ পৰিসৰতেই দৃষ্টিগোচৰ।
Verse 263
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये छायालिंग माहात्म्यवर्णनंनाम त्रिषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকীয়া সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত “ছায়ালিঙ্গ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামক অধ্যায়—দ্বিশত-ত্ৰিষষ্টিতম (২৬৩)—সমাপ্ত হ’ল।