Adhyaya 260

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं सिद्धेश्वरं परम् । तस्यैव पश्चिमे भागे सिद्धैः संस्थापितं पुरा

ঈশ্বৰ ক’লে: “তেতিয়া, হে মহাদেৱী, পৰম দেৱ সিদ্ধেশ্বৰলৈ গমন কৰিবা। সেই পবিত্ৰ স্থানৰেই পশ্চিম ভাগত সিদ্ধসকলে প্ৰাচীন কালত এটা লিঙ্গ স্থাপন কৰিছিল।”

Verse 2

सिद्धा नाम सुराः पूर्वं तत्रागत्य वरानने । लिंगं संस्थापयामासुः सिद्ध्यर्थं सर्ववस्तुषु

হে সু-মুখী দেৱী, প্ৰাচীন কালত ‘সিদ্ধ’ নামে দিৱ্য সত্তাসকলে তাত আহি, সকলো কাৰ্যত সিদ্ধি-সম্পূৰ্ণতা লাভৰ কামনাৰে এটা লিঙ্গ স্থাপন কৰিছিল।

Verse 3

ततस्तुष्टो महादेवि तेषां दृष्ट्वा तपो महत् । अणिमादिकमैश्वर्यं तेषां सर्वं ददौ शिवः

তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, তেওঁলোকৰ মহান তপস্যা দেখি সন্তুষ্ট হৈ শিৱে অণিমা আদি কৰি সকলো ঐশ্বৰ্য-সিদ্ধি তেওঁলোকক দান কৰিলে।

Verse 4

अब्रवीदत्र मे नित्यं सानिध्यं च भविष्यति

তেওঁ ঘোষণা কৰিলে: “ইয়াত মোৰ নিত্য সান্নিধ্য চিৰকাল থাকিব।”

Verse 5

चैत्रे शुक्लचतुर्द्दश्यां योऽत्र मां पूजयिष्यति । स यास्यति परं स्थानं प्रसादान्मम पुण्यकृत्

চৈত্ৰ মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ চতুৰ্দশীত যি ইয়াত মোক পূজা কৰিব, সি পুণ্যকৰ্মী হৈ মোৰ প্ৰসাদত পৰম ধাম লাভ কৰিব।

Verse 6

एवमुक्त्वाऽथ भगवाञ्जगामादर्शनं ततः । सिद्धाश्चैव तदाऽगत्य पूजयंति महेश्वरम्

এইদৰে কৈ ভগৱান তেতিয়াই দৰ্শনৰ পৰা অন্তৰ্হিত হ’ল। তাৰ পিছত সিদ্ধসকল পুনৰ আহি মহেশ্বৰক পূজা কৰিলে।

Verse 7

यस्तमाराधयेद्भक्त्या संसिद्धिं लभतेऽद्भुताम् । ईप्सितां च सुरश्रेष्ठे तस्मात्तं पूजयेत्सदा

যি ভক্তিৰে তেওঁৰ আৰাধনা কৰে, সি আশ্চৰ্যজনক পূৰ্ণ সিদ্ধি লাভ কৰে আৰু ইচ্ছিত বৰো পায়, হে দেবীগণৰ শ্ৰেষ্ঠে। সেয়ে তেওঁক সদায় পূজা কৰা উচিত।

Verse 260

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सिद्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ইতি শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ অন্তৰ্গত সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘সিদ্ধেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামক দ্বিশত ষষ্ট্যুত্তৰ অধ্যায় সমাপ্ত।