Adhyaya 26
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে শৈৱ উপদেশধাৰাত গন্ধৰ্বেশ্বৰৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। ঘনবাহন নামৰ গন্ধৰ্বে বৰ লাভ কৰি কৃতাৰ্থ হৈ ভক্তিভাৱে শিৱলিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। সেই লিঙ্গ “গন্ধৰ্বেশ্বৰ” নামে প্ৰসিদ্ধ, আৰু তাক স্পষ্টকৈ “গান্ধৰ্ব-ফলদায়ক”—গন্ধৰ্ব-সম্পৰ্কীয় ফল প্ৰদানকাৰী—বুলি কোৱা হৈছে। ইয়াৰ স্থান সোমেশৰ উত্তৰে আৰু দণ্ডপাণিৰ ওচৰত নিৰ্দিষ্ট কৰা হৈছে। তাৰ পিছত পূজাৰ ব্যৱহাৰিক নিৰ্দেশ দিয়া হয়—বৰুণ-সম্পৰ্কীয় ভাগ (বৰদা-ৱাৰুণ-ভাগ)ত, ধনুৰ “পঞ্চক”ৰ মাজত অৱস্থিত স্থানত, পঞ্চমী তিথিত পূজা কৰিলে উপাসকৰ দুখ-ক্লেশ নিবারণ হয়। শেষত কলফনে ইয়াক স্কন্দ মহাপুৰাণৰ ৮১,০০০ শ্লোকসমষ্টিৰ অন্তৰ্গত, প্ৰভাস খণ্ডৰ সপ্তম অংশ আৰু প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ প্ৰথম বিভাগৰ অধ্যায় বুলি চিহ্নিত কৰিছে।
Shlokas
Verse 2
ईश्वर उवाच । अथ लब्धवरस्तत्र कृतार्थो भक्तिसंयुतः । स्थापयामास लिंगं स गन्धर्वो घनवाहनः । सोमेशादुत्तरे भागे दंडपाणिसमीपतः । गन्धर्वेश्वरनामानं गान्धर्वफलदायकम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পিছত তাত বৰ লাভ কৰি, কৃতাৰ্থ আৰু ভক্তিযুক্ত হৈ, ঘনবাহন গন্ধৰ্বে এটা লিঙ্গ স্থাপন কৰিলে। সোমেশ্বৰাৰ উত্তৰ ভাগত, দণ্ডপাণিৰ ওচৰত, ‘গন্ধৰ্বেশ্বৰ’ নামে, গন্ধৰ্ব-সম্বন্ধীয় ফল দানকাৰী।
Verse 26
वरदावारुणे भागे धनुषां पञ्चके स्थितम् । पञ्चम्यां पूजयित्वा च न दुःखी जायते नरः । इति श्री स्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गन्धर्वेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षड्विंशतितमो ऽध्यायः
বৰদাৰ বাৰুণ ভাগত, পাঁচ ধনুষ (ধনুষ-মাপ) দূৰত অৱস্থিত। পঞ্চমীত তাত পূজা কৰিলে মানুহ দুখত জন্ম নলয়। এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘গন্ধৰ্বেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ ষড়বিংশ অধ্যায় সমাপ্ত।