
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক দিৱ্য উপদেশ দি তীৰ্থযাত্ৰাৰ পথ নিৰ্দেশ কৰে আৰু ‘গুফেশ্বৰ’ নামৰ এক শ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থৰ কথা কয়। এই স্থান হিৰণ্যাৰ উত্তৰ ভাগত অৱস্থিত; ইয়াক অনুপম আৰু ‘সৰ্বপাতকনাশক’ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত দৰ্শনৰ মাহাত্ম্য মুখ্য—গুফেশ্বৰৰ দেৱতাৰ কেৱল দৰ্শনমাত্ৰেই অতি ভাৰীৰ পাপো নাশ হয়। ফলশ্ৰুতিত ‘কোটি হত্যা’ সদৃশ মহাদোষো আঁতৰি যায় বুলি কোৱা হৈছে; সেয়ে প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ পবিত্ৰ ভূগোলত এই তীৰ্থ মোক্ষোপকাৰী শুদ্ধিস্থান হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गुफेश्वरमनुत्तमम् । हिरण्या उत्तरे भागे सर्वपातकनाशनम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि कोटिहत्यां व्यपोहति
ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, অনুত্তম গুফেশ্বৰলৈ গমন কৰা উচিত। হিৰণ্যাৰ উত্তৰ ভাগত অৱস্থিত সেই তীৰ্থে সকলো পাপ নাশ কৰে। হে দেৱী, তাৰ দৰ্শনে মানুহে কোটিহত্যাৰো দোষ দূৰ কৰে।
Verse 253
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गुफेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত ‘গুফেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ দ্বিশত-পঞ্চাশ-তৃতীয় অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।