Adhyaya 251
ঈশ্বৰ–দেৱীৰ সংক্ষিপ্ত সংলাপত এই অধ্যায়ে তীৰ্থযাত্ৰীক নিৰ্দেশ দিয়ে—গংগেশ্বৰৰ পূব দিশত অৱস্থিত, শংকৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা ‘শংকৰাদিত্য’ নামৰ মন্দিৰত ভক্তিভাৱে পূজা কৰিব লাগে। বিশেষকৈ শুক্লপক্ষৰ ষষ্ঠী তিথি এই উপাসনাৰ বাবে অতি মঙ্গলময় সময় বুলি কোৱা হৈছে। বিধি অনুসাৰে তাম্ৰপাত্ৰত ৰক্তচন্দন আৰু ৰঙা ফুল মিহলাই অৰ্ঘ্য সাজি, সমাহিতচিত্তে অৰ্পণ কৰিব। এইদৰে উপাসনা কৰিলে ভক্তে দিবাকৰ-সম্পৰ্কিত পৰম লোক লাভ কৰে, পৰা সিদ্ধি পায় আৰু দাৰিদ্ৰ্যত পতিত নহয়। শেষত কোৱা হৈছে—সেই ক্ষেত্ৰত সৰ্বপ্ৰয়াসে শংকৰাদিত্যক পূজা কৰা উচিত, কিয়নো তেওঁ সৰ্বকাম-ফল-প্ৰদাতা।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शंकरादित्यमुत्तमम् । गंगेश्वरस्य पूर्वेण शंकरेण प्रतिष्ठितम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, গঙ্গেশ্বৰৰ পূৰ্ব দিশত শংকৰে প্ৰতিষ্ঠা কৰা উত্তম শংকৰাদিত্যলৈ গমন কৰিব লাগে।
Verse 2
षष्ठ्यां चैव तु शुक्लायामेनं यः पूजयिष्यति । गमिष्यति परं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः
যি কোনো ব্যক্তি শুক্ল পক্ষৰ ষষ্ঠী তিথিত তেওঁক পূজা কৰে, সি সেই পৰম ধামলৈ গমন কৰে—য’ত দিৱাকৰ দেৱ (সূৰ্য) অধিষ্ঠান কৰে।
Verse 3
रक्तचंदनमिश्रैश्च रक्तपुष्पैः समाहितः । ताम्रपात्रे समाधाय योऽर्घ्यं दास्यति मानवः । स यास्यति परां सिद्धिं न च याति दरिद्रताम्
যি মানুহে তাম্ৰপাত্ৰত অৰ্ঘ্য স্থাপন কৰি, ৰক্তচন্দন মিশ্ৰিত ৰক্তপুষ্পেৰে একাগ্ৰচিত্তে অৰ্পণ কৰে, সি পৰম সিদ্ধি লাভ কৰে আৰু দৰিদ্ৰতালৈ নাযায়।
Verse 4
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तस्मिन्क्षेत्रे वरानने । पूजयेच्छंकरादित्यं सर्वकामफलप्रदम्
সেয়ে, হে সুমুখী দেৱী, সেই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত সকলো প্ৰয়াসেৰে শংকৰাদিত্যক পূজা কৰিব লাগে; তেওঁ সকলো কামনাৰ ফল প্ৰদানকাৰী।
Verse 251
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शंकरादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য অংশত ‘শংকৰাদিত্যৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ দ্বিশত একপঞ্চাশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।