Adhyaya 229

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गंगां त्रिपथगामिनीम् । अनरकेशतो देवि ऐशान्यां दिशि संस्थिताम्

ঈশ্বৰ ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, ত্ৰিপথগামিনী গঙ্গালৈ যাব লাগে; হে দেবী, অনৰকেশৰ পৰা ঈশান্য (উত্তৰ-পূব) দিশত তাই অৱস্থিত।

Verse 2

स्वयंभूतां धरामध्यादानीतां विष्णुना पुरा । यादवानां तु मुक्त्यर्थं सर्वपापोपशान्तये

তাই স্বয়ম্ভূ; পূৰ্বে বিষ্ণুৱে ধৰণীৰ মধ্যভাগৰ পৰা তাক আনি যাদৱসকলৰ মুক্তিৰ বাবে আৰু সকলো পাপ শান্ত কৰিবলৈ স্থাপন কৰিছিল।

Verse 3

यस्तत्र कुरुते स्नानं कथंचित्पुण्यसंचयात् । श्राद्धं चैव विधानेन न स शोचेत्कृताकृते

যিজনে তাত কোনোভাৱে পুণ্যসঞ্চয়ৰ ফলত স্নান কৰে আৰু বিধি অনুসৰি শ্ৰাদ্ধো কৰে, সি কৰা-নকৰাৰ বাবে শোক নকৰে।

Verse 4

ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात् । तत्पुण्यं प्राप्नुयाद्देवि कार्तिक्यां जाह्नवीजले

হে দেবী! সমগ্ৰ ব্ৰহ্মাণ্ড দান কৰিলে যি পুণ্যফল লাভ হয়, কাৰ্তিক মাহত জাহ্নৱী (গঙ্গা)ৰ জলে স্নান-আচৰণ কৰিলে সেই একে পুণ্যই লাভ হয়।

Verse 5

कलौ युगे तु संप्राप्ते दुर्ल्लभं तत्र दर्शनम् । किं पुनः स्नानदानं तु प्रभासे जाह्नवीजले

কলিযুগ আহিলে তাতো কেৱল দৰ্শনো দুৰ্লভ হয়; তেন্তে প্ৰভাসত জাহ্নৱী (গঙ্গা)ৰ জলে স্নান আৰু দান ত’ কিমান অধিক দুৰ্লভ!

Verse 229

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गंगामाहात्म्यवर्णनंनामैकोनत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত ‘গঙ্গামাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ দুইশ উনত্রিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।