Adhyaya 227
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰ দেৱীক বলভদ্ৰে বিধিপূৰ্বক প্ৰতিষ্ঠা কৰা লিঙ্গৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়িবলৈ উপদেশ দিয়ে। সেই লিঙ্গক মহাপাপ-হৰ, ‘মহালিঙ্গ’ আৰু মহাসিদ্ধি-ফলদাতা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে; পাপশুদ্ধিৰ উদ্দেশ্যে বলভদ্ৰে নিজেই বিধি অনুসাৰে এই প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল—এই কথা স্পষ্টকৈ কোৱা হৈছে। তাৰ পিছত ভক্তিৰ পূজা-পদ্ধতি নিৰ্দেশ কৰা হৈছে—গন্ধ, পুষ্প আদি ক্ৰমে অৰ্পণ কৰি যথাবিধি আৰাধনা কৰিব লাগে। তৃতীয় ৰেৱতী-যোগৰ সময়ত এই অনুষ্ঠান কৰিলে ভক্তে ‘যোগেশ-পদ’ লাভ কৰে বুলি ফলশ্ৰুতি আছে। শেষত ইয়াক স্কন্দমহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ডত প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ প্ৰথম অংশৰ ২২৭তম অধ্যায় বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि बलभद्रप्रतिष्ठितम् । लिंगं महापापहरं गात्रोत्सर्गात्तदुत्तरे
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, গাত্ৰোৎসৰ্গৰ উত্তৰে অৱস্থিত বলভদ্ৰে প্ৰতিষ্ঠিত লিঙ্গলৈ যোৱা উচিত—ই মহাপাপ নাশক।
Verse 2
महालिंगं महादेवि महासिद्धि फलप्रदम् । बलभद्रेण विधिना स्थापितं पापशुद्धये
হে মহাদেৱী, ই মহালিঙ্গ, মহাসিদ্ধিৰ ফল দান কৰে। বলভদ্ৰে বিধি অনুসাৰে পাপশুদ্ধিৰ বাবে ইয়াক স্থাপন কৰিছিল।
Verse 3
यस्तं पूजयते भक्त्या गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । तृतीयारेवतीयोगे स योगेशपदं लभेत्
যি কোনোবাই সেই (লিঙ্গ)ক ভক্তিৰে গন্ধ-পুষ্প আদি ক্ৰমে অৰ্পণ কৰি পূজা কৰে—ৰেৱতী নক্ষত্ৰযুক্ত তৃতীয়া তিথিত—সেইজন যোগেশ্বৰ পদ লাভ কৰে।
Verse 227
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बलभद्रेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनाम सप्तविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী হাজাৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত “বলভদ্ৰেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন” নামক দ্বিশত-সপ্তবিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।