Adhyaya 217
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে দেৱীক দেৱৰাজেশ্বৰৰ সংক্ষিপ্ত মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। গৌতমেশ্বৰৰ পশ্চিম দিশত বেছি দূৰ নহয়, ষোল ধনু দূৰত্বত দেৱৰাজেশ্বৰ লিঙ্গ অৱস্থিত বুলি স্থান-নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে। ইয়াত লিঙ্গ স্থাপন কৰিলে স্থাপনকাৰী পাপৰ পৰা মুক্ত হয়—এই কাৰণ-ফল ক্ৰম কোৱা হৈছে। লগতে বিধান দিয়া হৈছে যে, সমাহিত আৰু একাগ্ৰ মনৰে যি কোনো মানুহে সেই লিঙ্গৰ পূজা কৰে, সি মানৱদেহজনিত পাতকৰ পৰাও মুক্তি লাভ কৰে। শেষ কলফনত ইয়াক স্কন্দ মহাপুৰাণ (৮১,০০০ শ্লোক), প্ৰভাস খণ্ড, প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য অংশৰ অন্তৰ্গত ‘দেৱৰাজেশ্বৰ-মাহাত্ম্য’ নামৰ ২১৭তম অধ্যায় বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । गौतमेश्वरतो देवि पश्चिमे नातिदूरतः । धनुःषोडशभिर्देवि देवराजेश्वरः स्थितः
ঈশ্বৰে ক’লে: “হে দেবী, গৌতমেশ্বৰ পৰা পশ্চিমে বেছি দূৰ নহয়—ষোল ধনুৰ দূৰত্বত—দেৱৰাজেশ্বৰ দেৱালয় অৱস্থিত।”
Verse 2
लिंगं स स्थापयामास ततः पापैर्व्यमुच्यत । यस्तं समाहितमनाः पूजयिष्यति मानवः । स च मानवसंभूतात्पातकात्संप्रमोक्ष्यति
তেওঁ লিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে, আৰু তাতে পাপৰ পৰা মুক্ত হ’ল। যি মানুহ একাগ্ৰচিত্তে সেই (লিঙ্গ) পূজা কৰিব, সিও মানৱ আচৰণৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা পাপ-পাতকৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে মুক্ত হ’ব।
Verse 217
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देवराजेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশী হাজাৰ শ্লোকৰ সংহিতাৰ ভিতৰত—সপ্তম প্ৰভাস খণ্ডত, আৰু প্ৰথম বিভাগ প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত, “দেৱৰাজেশ্বৰ-মাহাত্ম্যৰ বৰ্ণনা” নামক অধ্যায়, অৰ্থাৎ ২১৭তম অধ্যায়, সমাপ্ত হ’ল।