Adhyaya 215

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कुमारेश्वरमुत्तमम् । मार्कण्डेश्वरतो देवि दक्षिणे नातिदूरतः । धनुर्विंशतिभिस्तत्र स्थितं स्वामिप्रतिष्ठितम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱি, উত্তম কুমাৰেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত। হে দেবি, মাৰ্কণ্ডেশ্বৰ পৰা দক্ষিণে বেছি দূৰ নহয়—বিশ ধনু দূৰত্বত—সেই স্থানত স্বামী (প্ৰভু) দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত।

Verse 2

ततः कृत्वा तपो घोरं कार्त्तिकेयेन भाभिनि । परदारापहारोत्थपापानां नाशहेतवे

তেতিয়া, হে দীপ্তিমতী নাৰী, কাৰ্ত্তিকেয়াই তাত ঘোৰ তপস্যা কৰিলে, পৰস্ত্ৰীৰ অপহৰণৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা পাপ নাশ কৰাৰ হেতু।

Verse 3

लिंगं स्थापितवांस्तत्र स मुक्तः किल्विषात्ततः । वैराग्याद्यौवनं त्यक्त्वा कौमारं पुनराददे

তাত লিঙ্গ স্থাপন কৰি সি পাপৰ পৰা মুক্ত হ’ল; আৰু বৈৰাগ্যবশত যৌৱন ত্যাগ কৰি পুনৰ কৌমাৰ্য অৱস্থা লাভ কৰিলে।

Verse 4

पितॄन्हत्वा सुमाली च तमाराधितवान्पुरा । सोऽपि मुक्तोऽभवद्देवि पापात्पितृवधोद्भवात्

আৰু সুমালীও—পূৰ্বতে নিজৰ পিতৃসকলক বধ কৰি—ভক্তিভাৱে তঁাক (শিৱক) আৰাধনা কৰিলে; হে দেবী, পিতৃবধজনিত পাপৰ পৰা সিও মুক্ত হ’ল।

Verse 5

कुमारेश्वरनामैतत्पूजितं वै सुरासुरैः । तस्याग्रतः कुमारस्य कूपस्तिष्ठति भामिनि

ইয়াৰ নাম কুমাৰেশ্বৰ, আৰু ই দেৱ-অসুৰ উভয়ৰ দ্বাৰা পূজিত। হে সুন্দৰী নাৰী, সেই কুমাৰৰ সন্মুখত এটা কূপ অৱস্থিত।

Verse 6

तत्र स्नात्वा पूजयेद्यः शूलिनं स्वामिपूजितम् । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्गच्छेत्स्वामिपुरं महत्

যি কোনোবাই তাত স্নান কৰি, স্বামীয়ে পূজিত ত্ৰিশূলধাৰী প্ৰভুক পূজা কৰে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ স্বামীপুৰৰ মহৎ ধামলৈ গমন কৰে।

Verse 7

शातकौंभमयं यस्तु ताम्रचूडं द्विजातये । दद्यात्स्वामिनमुद्दिश्य स तु यात्राफलं लभेत्

যি জনে প্ৰভুক উদ্দেশ্য কৰি দ্বিজ (ব্ৰাহ্মণ)ক শুদ্ধ সোণৰ ‘তাম্ৰচূড়’ দান কৰে, সি নিশ্চয় তীৰ্থযাত্ৰাৰ সম্পূৰ্ণ ফল লাভ কৰে।

Verse 215

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये कुमारेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰীস্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশীতিসাহস্ৰ শ্লোকৰ সংহিতাৰ ভিতৰত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, আৰু প্ৰথম বিভাগ প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত, ‘কুমাৰেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ অধ্যায়, অৰ্থাৎ ২১৫ নং অধ্যায়, সমাপ্ত হ’ল।