Adhyaya 212
এই অধ্যায় (২১২)ত ঈশ্বৰে দেবীক উপদেশ দিয়ে কয়—পুলহীশ্বৰ পৰা নৈঋত্য দিশে আঠ ধনুৰ দূৰত ‘ক্ৰত্বীশ্বৰ’ নামৰ এক পবিত্ৰ শিৱতীৰ্থ আছে। তাত দৰ্শনমাত্ৰেই ‘মহাক্ৰতু-ফল’ লাভ হয়; অৰ্থাৎ মহাযজ্ঞৰ পুণ্য-গৌৰৱ তীৰ্থদৰ্শনৰ জৰিয়তে সহজে প্ৰাপ্য হয় বুলি মহিমা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ফলশ্ৰুতিত কোৱা হৈছে—যি মানুহে ক্ৰত্বীশ্বৰক দৰ্শন কৰে, সি পৌণ্ডৰীক যাগৰ ফল পায়; সাত জন্মলৈ দাৰিদ্ৰ্যৰ পৰা ৰক্ষা পায়, আৰু তাত দুখৰ উদয় নহয়। এইদৰে অধ্যায়টো স্থান-নিৰ্দেশ, নাম-মাহাত্ম্য আৰু দৰ্শনফলক সংক্ষিপ্তভাৱে পথনির্দেশৰ দৰে উপস্থাপন কৰে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । पुलहेश्वरात्ततो देवि नैरृते धनुषाष्टके । क्रत्वीश्वरेतिनामानं महाक्रतुफलप्रदम्
ঈশ্বৰ ক’লে: হে দেবী, পুলহেশ্বৰ পৰা নৈঋত দিশালৈ আঠ ধনু দূৰত ‘ক্ৰত্বীশ্বৰ’ নামে যি আছে, সি মহাক্ৰতুৰ ফল প্ৰদানকাৰী।
Verse 2
तं दृष्ट्वा मानवो देवि पौंडरीकफलं लभेत् । सप्तजन्मनि दारिद्र्यं न दुःखं तत्र जायते
হে দেবী, তঁহাক দৰ্শন কৰিলে মানুহে পৌণ্ডৰীক যজ্ঞৰ ফল লাভ কৰে। সাত জন্মলৈকে তাত দাৰিদ্ৰ্য নাজাগে, দুখো জন্ম নলয়।
Verse 212
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये क्रत्वीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वादशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশি-সহস্ৰ শ্লোকীয়া সংহিতাত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘ক্ৰত্বীশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ দ্বিশতদ্বাদশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।