Adhyaya 211
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰ দেৱীক প্ৰভাসক্ষেত্ৰত অৱস্থিত পুলহেশ্বৰ তীৰ্থৰ বিষয়ে উপদেশ দিয়ে। নৈঋত্য (দক্ষিণ-পশ্চিম) দিশৰ ফালে ধনুষ-প্ৰমাণ দূৰত্বত পুলহেশ্বৰ নামৰ শিৱলিঙ্গ স্থাপিত আছে; তাত গৈ ভক্তিভাৱে দৰ্শন আৰু পূজা কৰিবলৈ স্থান-নিৰ্দেশসহ কোৱা হৈছে। পুলহেশ্বৰৰ ভক্তিমূলক আৰাধনাই তীৰ্থযাত্ৰাৰ ফল লাভ কৰায় বুলি উল্লেখ আছে। বিশেষকৈ হিৰণ্যদান (সোণ/ধনৰ দান) কৰাটো যাত্ৰাপুণ্য সম্পূৰ্ণ কৰাৰ বিধি হিচাপে প্ৰতিপাদিত, যাতে যাত্ৰাফল নিশ্চিত হয়। শেষত কলফনত ইয়াক স্কন্দপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ড, প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ ২১১তম অধ্যায় বুলি চিহ্নিত কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । पुलस्त्येश्वरात्ततो देवि नैरृते धनुषाष्टके । पुलहेश्वरनामानं तं च भक्त्या प्रपूजयेत्
ঈশ্বৰ ক’লে: হে দেবী, পুলস্ত্যেশ্বৰ পৰা নৈঋত দিশালৈ আঠ ধনু দূৰত ‘পুলহেশ্বৰ’ নামে যি আছে; তাক ভক্তিৰে সম্যক পূজা কৰিব লাগে।
Verse 2
हिरण्यदानं दत्त्वा वै सम्यग्यात्राफलं लभेत्
নিশ্চয়, সোণ দান কৰিলে যাত্ৰাৰ সম্পূৰ্ণ আৰু যথাযথ ফল লাভ হয়।
Verse 211
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुलहेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकादशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত ‘পুলহেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক, দ্বিশত একাদশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।