Adhyaya 210
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক সংক্ষিপ্ত তীৰ্থ-উপদেশ দিয়ে কয়। প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ পবিত্ৰ মানচিত্ৰত দিশা-নিৰ্দেশ আৰু দূৰ/পৰিমাপ-চিহ্ন অনুসৰি অৱস্থিত ‘উত্তম’ তীৰ্থ পুলস্ত্যেশ্বৰলৈ গমন কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে। সেখানে প্ৰথমে দর্শন কৰি, তাৰ পিছত বিধানতঃ (যথাবিধি) পূজা কৰিবলৈ ভক্তিক্ৰম বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ফলশ্ৰুতিত দৃঢ়ভাৱে কোৱা হয় যে উপাসকে সাত জন্মৰ সঞ্চিত পাপৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰে—“ইয়াত সন্দেহ নাই।” এই অধ্যায়ে স্থান-নিৰ্দেশ, আচাৰ-વિધি আৰু পাপক্ষয়-ফলক একেটা তীৰ্থ-এককত একত্ৰিত কৰে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पुलस्त्येश्वरमुत्तमम् । मार्कंडेयोत्तेरे भागे धनुषां पञ्चके स्थितम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পিছত, হে মহাদেৱী, মাৰ্কণ্ডেয়ৰ উত্তৰ দিশে পাঁচ ধনু দূৰত অৱস্থিত উত্তম পুলস্ত্যেশ্বৰ তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত।
Verse 2
तं दृष्ट्वा मानवो देवि पूजयित्वा विधानतः । सप्तजन्मार्जितात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः
হে দেবী, তেওঁৰ দৰ্শন কৰি আৰু বিধিমতে পূজা কৰিলে মানুহে সাত জন্মত সঞ্চিত পাপৰ পৰা মুক্ত হয়—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।
Verse 210
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुलस्त्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम दशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত ‘পুলস্ত্যেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক, দ্বিশত দশম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।