Adhyaya 197
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে দেৱীক বৃদ্ধ-প্ৰভাসৰ ওচৰত অৱস্থিত জমদগ্নীশ্বৰ শিৱৰ তীৰ্থযাত্ৰাৰ উপদেশ দিয়ে। জমদগ্নি ঋষিয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰা এই ক্ষেত্ৰক সৰ্ব-পাপ-উপশমনকাৰী বুলি কোৱা হৈছে; আৰু দেৱতাৰ কেৱল দৰ্শনমাত্ৰে পুরাণোক্ত ‘ঋণত্রয়’ৰ পৰা মুক্তি লাভ হয় বুলি প্ৰতিপাদিত। তাৰ পিছত ‘নিধান-ৱাপী’ নামৰ জলতীৰ্থৰ উল্লেখ আছে। তাত স্নান আৰু পূজা কৰিলে ধন-সমৃদ্ধি আৰু কাম্য ফলসিদ্ধি হয় বুলি বিধান দিয়া হৈছে। প্ৰাচীন কালত পাণ্ডৱসকলে ইয়াত নিধি (খজানা) উদ্ধাৰ কৰাৰ ফলত এই ৱাপীৰ নাম-খ্যাতি বিস্তাৰ পাই ‘ত্রিলোক-পূজিত’ বুলি প্ৰশংসিত হয়। শেষৰ ফলশ্ৰুতিত স্নানৰ দ্বাৰা দুর্ভাগ্য দূৰ হৈ সৌভাগ্য লাভ আৰু মনোবাঞ্ছিত ইচ্ছা পূৰণৰ কথা কোৱা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि जमदग्नीश्वरं शिवम् । वृद्धप्रभाससामीप्ये नातिदूरे व्यवस्थितम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, বৃদ্ধ-প্ৰভাসৰ ওচৰত, বেছি দূৰ নহয় য’ত অৱস্থিত, জামদগ্নীশ্বৰ শিৱৰ দৰ্শনলৈ যাব লাগে।
Verse 2
सर्वपापोपशमनं स्थापितं जमदग्निना । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुच्यते च ऋणत्रयात्
হে দেবি, জামদগ্নিয়ে ইয়াক সকলো পাপ উপশম কৰিবলৈ স্থাপন কৰিছিল। তাক দৰ্শন কৰিলে মানুহে ত্ৰিবিধ ঋণৰ পৰাও মুক্ত হয়।
Verse 3
स्नात्वा निधानवाप्यां च संपूज्य प्राप्नुयाद्धनम् । निधानं पांडवैर्लब्धं तत्र स्थाने पुरा प्रिये
নিধান-ৱাপীত স্নান কৰি আৰু বিধিপূৰ্বক পূজা কৰিলে ধন লাভ হয়। হে প্ৰিয়ে, সেই স্থানতেই পূৰ্বে পাণ্ডৱসকলে এক নিধান লাভ কৰিছিল।
Verse 4
निधानेनैव सा ख्याता वापी त्रैलोक्यवंदिता
সেই নিধানৰ কাৰণেই সেই ৱাপী বিখ্যাত হ’ল আৰু ত্ৰিলোকজুৰি বন্দিত-প্ৰশংসিত হ’ল।
Verse 5
तस्यां स्नात्वा महादेवि दुर्भगा सुभगा भवेत् । लभते वाञ्छितान्कामानिति प्रोक्तं मया तव
হে মহাদেৱী, তাত স্নান কৰিলে দুৰ্ভাগ্যগ্ৰস্তও সৌভাগ্যৱান হয়, আৰু ইচ্ছিত কামনা লাভ কৰে—এইদৰে মই তোমাক কৈছোঁ।
Verse 197
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशातिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जमदग्नीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য অংশত ‘জমদগ্নীশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ অধ্যায়, অৰ্থাৎ ১৯৭তম অধ্যায়, সমাপ্ত হ’ল।