Adhyaya 194
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে মহাদেৱীক “দেৱৈঃ প্ৰতিষ্ঠিত” বুলি বৰ্ণিত লিঙ্গৰ বিষয়ে উপদেশ দিয়ে। ক্ষেত্ৰৰ “প্ৰভাৱ” জানিলে সৰ্বপাপ নাশ হয় বুলি কোৱা হৈছে, আৰু অমৰেশ্বৰ তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য নৈতিক-আচাৰগত ৰূপে প্ৰকাশ পাইছে। লিঙ্গক কেন্দ্ৰ কৰি উগ্ৰ তপস্যা কৰাৰ বিধান আছে; তাৰ দৰ্শনে যাত্ৰী কৃতকৃত্য—ধাৰ্মিকভাৱে পৰিপূৰ্ণ—হয় বুলি ফলশ্ৰুতি দিয়া হৈছে। পাছত বেদপাৰগ ব্ৰাহ্মণক গোধন দান কৰিবলৈ প্ৰশংসা কৰি কোৱা হৈছে যে যোগ্য পাত্ৰত দিয়া দানে যাত্ৰাৰ ফল অধিক উৰ্জিত আৰু দৃঢ় কৰে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं देवैः प्रतिष्ठितम् । ज्ञात्वा प्रभावं क्षेत्रस्य सर्वपातकनाशनम्
ঈশ্বৰ ক’লে: “তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, দেৱতাসকলে প্ৰতিষ্ঠা কৰা লিঙ্গলৈ যোৱা উচিত; এই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰৰ প্ৰভাৱ জানি—যি সকলো মহাপাপ নাশ কৰে।”
Verse 2
तत्र कृत्वा तपश्चोग्रं लिंगं देवैः प्रतिष्ठितम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि कृतकृत्यः प्रजायते
তাত, দেৱতাসকলে প্ৰতিষ্ঠা কৰা লিঙ্গৰ সন্মুখত তীব্ৰ তপস্যা কৰি; হে দেৱী, তাক দৰ্শন কৰিলে মানুহ কৃতকৃত্য—জীৱনৰ উদ্দেশ্য পূৰ্ণ কৰা—হয়।
Verse 3
गोदानं तत्र देयं तु ब्राह्मणे वेदपारगे । सम्यक्च लभते देवि यात्रायाः फलमूर्जितम्
তাত নিশ্চয়েই বেদপাৰগ ব্রাহ্মণক গোধন দান কৰিব লাগে; আৰু হে দেৱী, তেতিয়া যাত্ৰাৰ বলৱান আৰু প্ৰচুৰ ফল যথাযথভাৱে লাভ হয়।
Verse 194
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽमरेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত “অমৰেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামক একশ চৌৰানব্বইতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।