Adhyaya 193
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে স্বয়ং মহাদেৱীক প্ৰত্যক্ষ তত্ত্বোপদেশৰূপে কথা কয়। প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰত তীৰ্থযাত্ৰীয়ে কেনেকৈ আগবাঢ়িব লাগে সেয়া নিৰ্দেশ কৰি, “অনুত্তম” (অতিশয় শ্ৰেষ্ঠ) যমেশ্বৰক দৰ্শন কৰিবলৈ যাবলৈ কয়। মন্দিৰৰ অৱস্থানো কোৱা হৈছে—নৈঋত্য (দক্ষিণ-পশ্চিম) দিশত, বেছি দূৰ নহয়—ইয়াৰ ফলত এই বৰ্ণনা পথনির্দেশক আৰু আচাৰ-সূচক হয়। ফলশ্ৰুতি সংক্ষিপ্ত আৰু স্পষ্ট: কেৱল যমেশ্বৰ-দৰ্শনমাত্ৰে পাপ-শমন হয় আৰু তেওঁ সকলো ইচ্ছিত কামনাৰ ফল দানকাৰী (সৰ্বকাম-ফল-প্ৰদ) বুলি কোৱা হৈছে। শেষত কলফনত ইয়াক স্কন্দ মহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ড, প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত “যমেশ্বৰ-মাহাত্ম্য-বৰ্ণন” অধ্যায় বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यमेश्वरमनुत्तमम् । तस्यैव नैरृते भागे नातिदूरे व्यवस्थितम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, সেই স্থানৰ দক্ষিণ-পশ্চিম দিশত বেছি দূৰ নহয়, অৱস্থিত অনুত্তম যমেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত।
Verse 2
दर्शनात्पापशमनं सर्वकामफलप्रदम्
দৰ্শনমাত্ৰে পাপ শান্ত হয়, আৰু এই ধাম সকলো কামনাৰ ফল প্ৰদান কৰে।
Verse 193
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये यमेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रिणवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত “যমেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামক একশ তিৰানব্বইতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।