Adhyaya 192
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে দেৱীক তত্ত্বোপদেশৰ ৰূপে ক’বলৈ লৈ, বিশ্বকৰ্মাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা এক বিশেষ লিঙ্গৰ দৰ্শনৰ দিশ-নিৰ্দেশ দিয়ে। এই মহাপ্ৰভাৱশালী লিঙ্গ মোক্ষস্বামিনৰ উত্তৰত অৱস্থিত বুলি কোৱা হৈছে আৰু ‘পাঁচ ধনুষ’ পৰিমাপৰ ভিতৰত তাৰ স্থান নিৰ্দিষ্ট কৰি তীৰ্থযাত্ৰাৰ পথ-ক্রম স্পষ্ট কৰা হৈছে। দৰ্শনকেন্দ্ৰিত ফলশ্ৰুতি অনুসাৰে—যি মানুহে শ্ৰদ্ধাৰে সেই লিঙ্গৰ সম্যক দৰ্শন কৰে, সি তীৰ্থযাত্ৰাৰ ফল লাভ কৰে; আৰু বাক্যজনিত (ৱাচিক) আৰু মানসিক পাপ সেই দৰ্শনতে নাশ হয়। শেষত কোলফনত ইয়াক স্কন্দমহাপুৰাণৰ ৮১,০০০ শ্লোকসমষ্টিৰ অন্তৰ্গত প্ৰভাস খণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘বিশ্বকৰ্মেশ্বৰ-মাহাত্ম্য’ নামৰ অধ্যায় বুলি চিহ্নিত কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विश्वकर्मप्रतिष्ठितम् । लिंगं महाप्रभावं हि मोक्षस्वामिन उत्तरे
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, মোক্ষস্বামীৰ উত্তৰে অৱস্থিত বিশ্বকৰ্মাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা মহাপ্ৰভাৱশালী সেই লিঙ্গলৈ গমন কৰিব।
Verse 2
धनुषां पंचके देवि स्थितं पातकनाशनम्
হে দেবী, পাঁচ ধনুষ (ধনুৰ-মাপ) দূৰত্বত সেই পবিত্ৰ স্থান অৱস্থিত, যি পাপ বিনাশ কৰে।
Verse 3
तं दृष्ट्वा मानवः सम्यग्यात्राफलमवाप्नुयात् । वाचिकं मानसं पापं दर्शनात्तस्य नश्यति
তাঁক দৰ্শন কৰিলে মানুহে নিশ্চয় তীৰ্থযাত্ৰাৰ পূৰ্ণ ফল লাভ কৰে; আৰু সেই দৰ্শনতেই বাক্য আৰু মনৰ পাপ নাশ হয়।
Verse 192
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये विश्वकर्मेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশি হাজাৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ অন্তৰ্গত সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত ‘বিশ্বকৰ্মেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক একশ বিৰানব্বইতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।