Adhyaya 189
অধ্যায় ১৮৯ প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত এটা নিৰ্দিষ্ট তীৰ্থৰ সংক্ষিপ্ত, স্থান-নির্ভৰ তত্ত্ব-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। ঈশ্বৰে পশ্চিম দিশত “বেছি দূৰ নহয়” এনে এটা দেৱালয়-সমষ্টিৰ কথা কয়, য’ত চণ্ডিকা আৰু কৰ্মমোটী দেৱী একেলগে বিরাজমান আৰু কোটি-সংযুক্ত যোগিনীসকলৰ বিশাল সমাৱেশে সেই স্থান আৱৰি ৰাখে। এই তীৰ্থক পীঠ-ত্রয় ৰূপে—আদি, ত্ৰিলোকত পূজিত—বুলি ক’লে, স্থানীয় হ’লেও সৰ্বলোক-মান্য মহিমা স্থাপন হয়। বিধান অনুসাৰে নবমী তিথিত দেৱীপীঠ আৰু যোগিনী-সন্নিধিৰ সম্পূৰ্ণ পূজা কৰিব লাগে। ফলশ্ৰুতি স্পষ্ট—সাধকে সকলো অভীষ্ট লাভ কৰে আৰু স্বৰ্গত দিব্য নাৰীৰ প্ৰিয় হয়; অৰ্থাৎ যথাযথ কাল-দেশত কৰা উপাসনাই স্বৰ্গীয় পুণ্য আৰু মঙ্গলফল বৃদ্ধি কৰে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पश्चिमे भागे नातिदूरे व्यवस्थितम् । चण्डिका कर्ममोटी च योगिनी कोटिसंयुता । पीठत्रयं महादेवि आद्यं त्रैलोक्यवन्दितम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰেই পশ্চিম অংশত, বেছি দূৰ নহয়, এক পবিত্ৰ পীঠ আছে—চণ্ডিকা আৰু কৰ্মমোটী, আৰু কোটি-কোটি শক্তিসংযুক্ত যোগিনীসহ। হে মহাদেৱী, ই পীঠত্রয়; ইয়াৰ আদ্য পীঠ ত্ৰিলোকজুৰি বন্দিত।
Verse 2
नवम्यां तत्र संपूज्य देवीपीठं च योगिनीम् । स सर्वान्प्राप्नुयात्कामान्भवेत्स्वर्गांगनाप्रियः
নৱমীত তাত দেৱীপীঠ আৰু যোগিনীক ভক্তিভাৱে সম্পূৰ্ণ পূজা কৰিলে, সি সকলো কামনা লাভ কৰে আৰু স্বৰ্গীয় অপ্সৰাসকলৰ প্ৰিয় হয়।
Verse 189
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासज्ञेत्रमाहात्म्ये कर्ममोटीमाहात्म्यवर्णनंनामैकोननवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশী হাজাৰ শ্লোকৰ সংহিতাৰ ভিতৰত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ভাগ ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য’ত ‘কৰ্মমোটীৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ অধ্যায়, অৰ্থাৎ একশ ঊননব্বইতম অধ্যায়, সমাপ্ত হ’ল।