Adhyaya 184

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मंकीश्वरमनुत्तमम् । त्रिसंगमसमीपस्थं सर्वपातकनाशनम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, ত্ৰিসঙ্গমৰ ওচৰত অৱস্থিত অনুত্তম মংকীশ্বৰলৈ যোৱা উচিত—যি সকলো পাপ-পাতক নাশ কৰে।

Verse 2

मंकीनाम ऋषिः पूर्वमासीत्स तपतां वरः । स च ज्ञात्वा महाक्षेत्रं प्रभासं शंकरप्रियम्

পূৰ্বে মংকী নামৰ এজন ঋষি আছিল, তপস্বীসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ। আৰু তেওঁ জানিলে যে প্ৰভাস মহাক্ষেত্ৰ শংকৰৰ অতি প্ৰিয়।

Verse 3

अतपद्वै तपो घोरं कन्दमूलफलाशनः । वर्षाणामयुतं साग्रं प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम्

তেওঁ কন্দ-মূল আৰু ফল আহাৰ কৰি ঘোৰ তপস্যা কৰিলে। আৰু দহ হাজাৰৰো কিছু অধিক বছৰৰ বাবে তাত মহেশ্বৰক প্ৰতিষ্ঠা কৰি পূজা-উপাসনা কৰিলে।

Verse 4

ततस्तुष्टो महादेवो ददौ प्रीतो वरं तदा । स वव्रे यदि तुष्टोऽसि अस्मिन्स्थाने स्थितो भव

তেতিয়া সন্তুষ্ট মহাদেৱে আনন্দেৰে বৰ দান কৰিলে। ঋষিয়ে বৰ বাছিলে—“যদি আপুনি তুষ্ট, তেন্তে এই স্থানতেই স্থিত হৈ নিবাস কৰক।”

Verse 5

मन्नामांकितलिंगस्तु वस कल्पायुतायुतम् । एवमस्त्वित्यथेत्युक्त्वा तत्रैवान्तरधीयत

“মোৰ নামাঙ্কিত লিঙ্গ যেন অযুত-অযুত কল্প পৰ্যন্ত বাস কৰে।” তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “এনেই হওক,” “হঁয়,” আৰু তাতেই অন্তৰ্ধান হ’ল।

Verse 6

तदाप्रभृति तल्लिंगं मंकीश्वरमिति श्रुतम् । माघे मासे त्रयोदश्यां चतुर्दश्यामथापि वा

সেই সময়ৰ পৰা সেই লিঙ্গ “মংকীশ্বৰ” নামে প্ৰসিদ্ধ হ’ল। মাঘ মাহত ত্ৰয়োদশী বা চতুৰ্দশী তিথিতো,

Verse 7

पूज्याः पंचोपचारेण प्राप्नुयादीप्सितं फलम् । गोदानं तत्र वै देयं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

পাঁচ উপচাৰে পূজা কৰিব লাগে; তেনে কৰিলে ইচ্ছিত ফল লাভ হয়। আৰু যাত্ৰাৰ সম্পূৰ্ণ পুণ্য কামনা কৰোঁতাসকলে তাত নিশ্চয় গোধন দান কৰিব লাগে।

Verse 184

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मंकीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुरशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰীস্কান্দ মহাপুৰাণত—একাশী হাজাৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ ভিতৰত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য অংশত “মংকীশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামৰ একশ চৌৰাশিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।