Adhyaya 179
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰ মহাদেৱীক সংক্ষিপ্ত তত্ত্বোপদেশ দিয়ে কয়। সিধ্দেশ লিঙ্গৰ আগ্নেয় দিশত (দক্ষিণ-পূৰ্ব কোণত) তিন ধনুৰ দূৰত্বত মাণ্ডব্যেশ্বৰ লিঙ্গ অৱস্থিত বুলি উল্লেখ কৰি, তাক পাপ আৰু মহাপাতক নাশক বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে; তীৰ্থযাত্ৰীসকলৰ বাবে ই স্থান-নিৰ্দেশো। মাঘ মাহৰ চতুৰ্দশীত ভক্তে তাত পূজা কৰি ৰাতি জাগৰণ পালন কৰিব লাগে—এনে বিধান দিয়া হৈছে। নিয়মিত ভক্তিৰে এই ব্ৰত পালন কৰা ব্যক্তি পুনৰ মর্ত্যজীৱনত উভতি নাহে—এই ফলশ্ৰুতিৰে অধ্যায় শেষ হয়; লগতে ই প্ৰভাস খণ্ডৰ প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য অংশত অন্তৰ্ভুক্ত বুলি সূচিত।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं पापप्रणाशनम् । सिद्धेशाद्दक्षिणे कोणे धनुषां त्रितये स्थितम् । माण्डव्येश्वरनामानं महापातकनाशनम्
ঈশ্বৰ ক’লে: “তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, পাপনাশক লিঙ্গলৈ যোৱা উচিত—সিদ্ধেশৰ দক্ষিণ কোণৰ পৰা তিনিধনু দূৰত অৱস্থিত—যাৰ নাম মাণ্ডব্যেশ্বৰ, মহাপাতক বিনাশক।”
Verse 2
माघे मासे चतुर्दश्यां पूजां जागरणं तथा । कुर्याद्योऽतीन्द्रियो मर्त्यो न स मर्त्ये पुनर्व्रजेत्
মাঘ মাহৰ চতুৰ্দশীত যি মানুহে পূজা কৰে আৰু জাগৰণ পালন কৰে, ইন্দ্ৰিয়সমূহ অন্তৰ্মুখী সংযমত স্থিৰ কৰে, সি পুনৰ মর্ত্যলোকে ঘূৰি নাহে।
Verse 179
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासज्ञेत्रमाहात्म्ये माण्डव्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोना शीत्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য’ৰ অন্তৰ্গত ‘মাণ্ডব্যেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ একশ উনআশী অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।