
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে দেবীক প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰত তীৰ্থযাত্ৰীৰ গমন-ক্রম নিৰ্দেশ কৰে। ভক্তক দক্ষিণ দিশত অৱস্থিত ‘ভাৰ্গৱেশ্বৰ’ নামৰ শিৱধামলৈ যাবলৈ কোৱা হয় আৰু এই স্থানক সৰ্বপাপ-প্ৰণাশক পুণ্যতীৰ্থ বুলি মহিমা কৰা হয়। তাত দিব্য পুষ্প আৰু উপহাৰ অৰ্পণ কৰি দেৱতাৰ পূজা কৰাই মুখ্য বিধান। এই পূজাৰ ফলত উপাসক ‘কৃতকৃত্য’ হয় আৰু সকলো কামনা সিদ্ধি সহ সমৃদ্ধি লাভ কৰে—স্থান, পূজা আৰু ফলশ্ৰুতি সংক্ষিপ্তভাৱে বৰ্ণিত।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्माद्दक्षिणतः स्थितम् । भार्गवेश्वरनामानं सर्वपापप्रणाशनम्
ঈশ্বৰ ক’লে: “তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, সেই স্থানৰ দক্ষিণফালে অৱস্থিত ভাৰ্গৱেশ্বৰ নামৰ তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত—ই সকলো পাপ বিনাশ কৰে।”
Verse 2
यस्तं पूजयते देवि दिव्यपुष्पोपहारकैः । स भवेत्कृतकृत्यस्तु सर्वकामैः समृद्धिमान्
হে দেবী, যি কোনো জনে দিব্য পুষ্প-উপহাৰেৰে তেওঁৰ পূজা কৰে, সি কৃতকৃত্য হয় আৰু সকলো কামনাৰে সমৃদ্ধ হয়।
Verse 178
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये भार्गवेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম ভাগ ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য’ৰ অন্তৰ্গত ‘ভাৰ্গৱেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক একশ আটাত্তৰতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।