Adhyaya 177
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে দেৱীক সংক্ষিপ্তভাৱে শৈৱ তত্ত্বৰ কথা জনায়। তেওঁ প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ পূব দিশত, পূৰ্বৰ ঘোৰ তপস্যাৰে সিদ্ধি লাভ কৰি উঁচা স্থানত প্ৰতিষ্ঠিত মূর্তিমান লকুলীশৰ অৱস্থান উল্লেখ কৰে আৰু কয় যে এই তীৰ্থ বিশেষকৈ পাপ-শমন আৰু শুদ্ধিৰ বাবে অভিমুখ। তাৰ পিছত কাল-নিয়ম দিয়া হৈছে—কাৰ্ত্তিকী মাহত, বিশেষকৈ কৃত্তিকা-যোগৰ সময়ত যিয়ে শ্ৰদ্ধাৰে পূজা কৰে, সি অসাধাৰণ স্বীকৃতি লাভ কৰে। তেনে উপাসক দেৱ-অসুৰসহ সকলো জীৱশ্ৰেণীৰ মাজত সন্মানযোগ্য হয়। শেষত স্কন্দপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ড আৰু প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য অংশত অধ্যায়সমাপ্তিৰ কলফন উল্লেখ আছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पूर्वदिग्भागे लकुलीशस्तु मूर्तिमान् । स्वयं तिष्ठति देवेशि कृत्वा घोरं तपः पुरा
ঈশ্বৰ ক’লে: তাৰেই পূৰ্ব দিশৰ ভাগত, হে দেৱদেৱী, লকুলীশ মূৰ্তিমান হৈ স্বয়ং অৱস্থিত আছে, যিয়ে পূৰ্বে ঘোৰ তপস্যা কৰিছিল।
Verse 2
संस्थितः पापशमने तत्र स्थाने स्थलोपरि । कार्तिक्यां कृत्तिकायोगे यस्तं पूजयते नरः
সেই পবিত্ৰ ভূমিৰ ওপৰত তাত অৱস্থিত হৈ পাপ-শমন কৰে। কাৰ্ত্তিক মাহত কৃত্তিকা-যোগত যি নৰে তেওঁক পূজা কৰে,
Verse 3
स पूज्यते महादेवि सर्वैरपि सुरासुरैः
সেই ব্যক্তি, হে মহাদেৱী, সকলো সুৰ-অসুৰৰ দ্বাৰাও সন্মানিত আৰু পূজিত হয়।
Verse 177
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लकुलीशमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तसप्तत्युत्तरशततमो ऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ভাগ ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য’ত ‘লকুলীশ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক একশ সাতাত্তৰতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।