Adhyaya 176

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सिद्धेश्वरमिति स्मृतम् । अर्कस्थलात्तथाऽग्नेय्यां नातिदूरे व्यवस्थितम्

ঈশ্বৰে ক’লে: হে মহাদেৱী, তাৰ পিছত সিদ্ধেশ্বৰ নামে স্মৃত তীৰ্থ/মন্দিৰলৈ যোৱা উচিত; ই অৰ্কস্থলৰ অগ্নেয় দিশত, বেছি দূৰ নহয়।

Verse 2

अष्टादश सहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसाम् । तस्मिंल्लिंगे तु सिद्धानि सिद्धेश्वरमतः स्मृतम्

অষ্টাদশ সহস্ৰ উৰ্ধ্বৰেতস ঋষিয়ে সেই লিঙ্গত সিদ্ধি লাভ কৰিলে; সেয়েহে ই ‘সিদ্ধেশ্বৰ’ বুলি স্মৃত।

Verse 176

स्नात्वाऽर्चयेन्नरो भक्त्या सोपवासो जितेन्द्रियः । संपूज्य विधिवद्देवं दद्याद्विप्रेषु दक्षिणाम् । सर्वकामसमृद्धस्तु स याति परमं पदम् इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहरूया संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासज्ञेत्रमाहात्म्ये सिद्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्सप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

স্নান কৰি নৰ এজনে ভক্তিৰে অৰ্চনা কৰিব—উপবাসী আৰু ইন্দ্ৰিয়-সংযমী হৈ। বিধিমতে দেৱক সম্পূৰ্ণ পূজা কৰি ব্ৰাহ্মণসকলক দক্ষিণা দিব। সকলো ধৰ্মসঙ্গত কামনাৰ সমৃদ্ধি লাভ কৰি তেওঁ পৰম পদত গমন কৰে। এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘সিদ্ধেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ ১৭৬তম অধ্যায় সমাপ্ত।