Adhyaya 175

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पुण्यमर्कस्थलं शुभम् । तस्मादाग्नेयकोणस्थं सर्वपातकनाशनम्

ঈশ্বৰে ক’লে: হে মহাদেৱি, তেতিয়া শুভ আৰু পুণ্যময় অৰ্ক-স্থললৈ যোৱা উচিত। তাৰ পৰা আগ্নেয় কোণত (দক্ষিণ-পূব) এক স্থান আছে, যি সকলো মহাপাতক নাশ কৰে।

Verse 2

तं दृष्ट्वा मानुषो देवि न शोच्यः संप्रजायते । सप्त जन्मानि देवेशि दारिद्र्यं नैव जायते

দেৱি, যি মানৱে তাক দৰ্শন কৰে সি দীনীয় নহয়। হে দেৱেশি, তাৰ সাত জন্মলৈ দাৰিদ্ৰ্য কেতিয়াও জন্মে নাহে।

Verse 3

कुष्ठानि नाशमायांति तं दृष्ट्वा दशधा प्रिये । गोशतस्य प्रदत्तस्य कुरुक्षेत्रेषु यत्फलम्

হে প্ৰিয়ে, সেই পবিত্ৰ দর্শন কৰিলে কুষ্ঠৰোগ দশগুণে নাশ হয়। কুৰুক্ষেত্ৰত শত গাভী দান কৰাৰ সমান পুণ্যফল লাভ হয়।

Verse 4

तत्फलं समवाप्नोति दृष्ट्वा वार्कस्थलं रविम् । स्नात्वा त्रिसंगमे तीर्थे सप्तैव रविवासरान्

অৰ্কস্থলত সূৰ্যদেৱক দর্শন কৰিলে সেই একে পুণ্যফল লাভ হয়। ত্ৰিসঙ্গম তীৰ্থত সাতটা ৰবিবাৰে স্নান কৰিলেও সেই ফল প্ৰাপ্ত হয়।

Verse 5

ब्राह्मणान्भोजयित्वा तु महिषीं तत्र दापयेत् । दिव्यं वर्षसहस्रं तु स्वर्गलोके महीयते

ব্ৰাহ্মণসকলক ভোজন কৰাই, তাত মহিষী দান কৰিব লাগে। তেতিয়া স্বৰ্গলোকত হাজাৰ দিৱ্য বছৰৰ বাবে মহিমাৰে সন্মানিত হয়।

Verse 175

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽर्कस्थलमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য অন্তৰ্গত ‘অৰ্কস্থল-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক একশ পঁচাত্তৰতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।