Adhyaya 169
এই অধ্যায়ত প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত এক পবিত্ৰ যাত্ৰা-অনুষ্ঠানৰ ক্ৰম ঈশ্বৰ–দেৱী সংলাপৰূপে বৰ্ণিত। ঈশ্বৰে দেৱীক দক্ষিণ ভাগত, দেৱীৰ দিগ্বিভাগৰ অন্তৰ্গত, ধনু-পরিমিত দূৰত্বত অৱস্থিত ‘বৈবস্বতেশ্বৰ’ নামৰ লিঙ্গৰ ওচৰলৈ যাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। কোৱা হৈছে যে এই লিঙ্গৰ প্ৰতিষ্ঠা বৈবস্বত মনুৱে কৰিছিল আৰু ই সৰ্বকামদ—সকলো কাম্য ফল দানকাৰী। মন্দিৰৰ ওচৰত ‘দেৱখাত’ নামৰ এক দিৱ্য জলস্থান আছে; তাত স্নান কৰি শুদ্ধি লাভ কৰাৰ কথা কোৱা হৈছে। তাৰ পিছত বিধি অনুসাৰে ভক্তিসহ, ইন্দ্ৰিয়-সংযমেৰে পঞ্চোপচাৰ পূজা আৰু অঘোৰ-বিধিত স্তোত্ৰপাঠ কৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হয়। এই ক্ৰম পালন কৰিলে সিদ্ধি লাভ হয় বুলি ফলশ্ৰুতি দি, অধ্যায়টো প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত বুলি উল্লেখ কৰি সমাপ্ত কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं वैवस्वतेश्वरम् । देव्या दक्षिणदिग्भागे धनुस्त्रिंशकसंस्थितम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, বৈৱস্বতেশ্বৰ নামৰ লিঙ্গলৈ যোৱা উচিত; যি দেৱীৰ দক্ষিণ দিশৰ ভাগত, ত্ৰিশ ধনুৰ দূৰত অৱস্থিত।
Verse 2
वैवस्वतेन मनुना स्थापितं सर्वकामदम् । तत्समीपे देवखातं तिष्ठते तु महाद्भुतम्
বৈৱস্বত মনুৱে ইয়াক স্থাপন কৰিছিল, যি সকলো কামনা পূৰ্ণ কৰে। তাৰ ওচৰত ‘দেৱখাতা’ নামে এক অতি আশ্চৰ্য জলাশয় অৱস্থিত।
Verse 3
स्नात्वा तत्र वरारोहे यस्तं पूजयते नरः । पञ्चोपचारैर्विधिना भक्तिप्रह्वो जितेन्द्रियः । जपेदघोरविधिना स्तोत्रं सिद्धिं स चाप्नुयात्
তাত স্নান কৰি, হে সুশ্ৰী কটিদেশধাৰিণী, যি নৰ পঞ্চোপচাৰে বিধিমতে সেই লিঙ্গক পূজা কৰে—ভক্তিত নত, ইন্দ্ৰিয় সংযত কৰি—আৰু অঘোৰ বিধিত স্তোত্ৰ জপে, সি সিদ্ধি লাভ কৰে।
Verse 169
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वैवस्वतेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनामैकोनसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘বৈৱস্বতেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ একশ ঊনসত্তৰতম অধ্যায় সমাপ্ত।