Adhyaya 168
অধ্যায় ১৬৮ ঈশ্বৰবাণীৰূপে প্ৰাভাসক্ষেত্ৰত অৱস্থিত দেবী শালকটঙ্কটাৰ তীৰ্থ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। দেবীৰ স্থান সাবিত্ৰীৰ দক্ষিণে আৰু ৰৈৱতা-তীৰ্থৰ পূৰ্বে বুলি সূক্ষ্ম ভৌগোলিক সংকেত দি, তীৰ্থযাত্ৰাৰ নিৰ্দিষ্ট জালত তেওঁৰ পূজাক সংযোগ কৰা হৈছে। তেওঁ মহাপাপহাৰিণী, সৰ্বদুঃখনাশিনী, গন্ধৰ্বসকলে বন্দনা কৰা; স্ফুৰিত দংশট্ৰাযুক্ত ভয়ংকৰ ৰূপিণী বুলি কীৰ্তিত। পৌলস্ত্যই তেওঁৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু ‘মহিষঘ্নী’ ৰূপে দুৰ্ধৰ শত্রু নিধনকাৰিণী শক্তি বুলি প্ৰশংসা কৰা হৈছে। মাঘ মাহৰ চতুৰ্দশীত তেওঁৰ আৰাধনা কৰিলে সমৃদ্ধি, বুদ্ধি আৰু কুল-সন্ততিৰ স্থিতি লাভ হয়—এই ফলশ্ৰুতি দিয়া হৈছে। লগতে বলি, পূজা, উপহাৰ আৰু ‘পশু-প্ৰদান’ৰ দ্বাৰা দেবীক সন্তুষ্ট কৰিলে শত্রুভয়ৰ পৰা মুক্তি মেলে—এই দানপ্ৰধান বিধিয়েই অধ্যায়ৰ মুখ্য উপদেশ।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवीं शालकटंकटाम् । सावित्र्या दक्षिणे भागे रैवतात्पूर्वतः स्थिताम्
ঈশ্বৰে ক’লে: “তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, দেৱী শালকটংকটা-লৈ যোৱা উচিত; যি সাৱিত্ৰীৰ দক্ষিণ ভাগত আৰু ৰৈৱতৰ পূৰ্ব দিশত অৱস্থিত।”
Verse 2
महापापोपशमनीं सर्वदुःखविनाशनीम् पूजितां सर्वगन्धर्वैः स्फुरद्दंष्ट्रोग्रभीषणाम्
সেই দেৱী মহাপাপ শান্তকাৰিণী আৰু সকলো দুখ বিনাশকাৰিণী; সকলো গন্ধৰ্বে পূজিতা, আৰু স্ফুৰিত দংশযুক্ত উগ্ৰ-ভীষণ ৰূপধাৰিণী।
Verse 3
महाप्रचण्डदैत्यघ्नीं पौलस्त्येन प्रतिष्ठिताम् । महिषघ्नीं महाकायां क्षेत्रे प्राभासिके स्थिताम्
অতি প্ৰচণ্ড দানৱ-নাশিনী, পৌলস্ত্য ঋষিয়ে প্ৰতিষ্ঠিত; মহিষাসুৰ-ঘাতিনী, মহাকায়া, প্ৰাভাসিক পৱিত্ৰ ক্ষেত্ৰত অৱস্থিতা দেৱী।
Verse 4
माघे मासे चतुर्दश्यां यस्ता माराधयेन्नरः । स भवेत्पशुमान्धीमांल्लक्ष्मीवान्पुत्रवान्सुधीः
মাঘ মাহৰ চতুৰ্দশীত যি নৰ ভক্তিভাৱে দেৱীৰ আৰাধনা কৰে, সি পশুধন-সম্পন্ন, সমৃদ্ধিশালী, বুদ্ধিমান, লক্ষ্মী-অনুগৃহীত আৰু পুত্ৰ-প্ৰাপ্ত সুধী হয়।
Verse 5
यस्तां पशुप्रदानेन सन्तर्पयति भक्तितः । बलिपूजोपहारैश्च स स्याच्छत्रु विवर्जितः
যি ভক্তিভাৱে পশু-দান কৰি দেৱীক সন্তুষ্ট কৰে, আৰু বলি, পূজা, উপহাৰ আদি অৰ্পণ কৰে, সি শত্রুৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 168
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिताया सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शालकटंकटा माहात्म्यवर्णनंनामाष्टषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকীয়া সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য’ত ‘শালকটংকটা-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক একশ আটষট্টিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।