Adhyaya 161

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्य दक्षिणतः स्थितम् । ईशाने लक्ष्मणेशाच्च धनुषां षोडशे प्रिये

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেবী, তাৰ দক্ষিণফালে অৱস্থিত সেই স্থানলৈ যাবা—হে প্ৰিয়ে—ঈশান (উত্তৰ-পূৰ্ব) দিশত, লক্ষ্মণেশৰ পৰা ষোল্ল ধনু দূৰত।

Verse 2

अनन्तेश्वरनामानमनन्तेन प्रतिष्ठितम् । नागराजेन देवेशि ज्ञात्वा क्षेत्रं तु पावनम्

ইয়াৰ নাম অনন্তেশ্বৰ; অনন্তে ইয়াক প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। হে দেবী, নাগৰাজে এই ক্ষেত্ৰ চিনাকি পাই ইয়াক নিশ্চয়েই পাৱন বুলি জানিলে।

Verse 3

यस्तु तं पूजयेद्देवि पंचम्यां फाल्गुने सिते । पञ्चोपचारविधिना जिताहारो जितेन्द्रियः

হে দেবী, ফাল্গুন মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ পঞ্চমীত যিয়ে পঞ্চোপচাৰ-বিধিৰে, আহাৰত সংযমী আৰু ইন্দ্ৰিয়-জয়ী হৈ, তেঁওক পূজা কৰে।

Verse 4

न तं दशंति फणिनो दश वर्षाणि पंच च । विषं न क्रमते देवि देहे त्वचरमेव वा

তেওঁক পঁধৰ বছৰলৈকে সাপ নাদংশে; আৰু হে দেবী, বিষ তেওঁৰ দেহত কাৰ্য নকৰে, একেবাৰে বিস্তাৰো নকৰে।

Verse 5

तस्मात्तं पूजयेद्यत्नात्पंचम्यां च विशेषतः

সেয়েহে তেঁওক যত্নসহ পূজা কৰা উচিত, আৰু বিশেষকৈ পঞ্চমীত।

Verse 6

तत्रानंतव्रतं कार्यं मधुपायससंयुतम् । पायसं मधुसंयुक्तं देयं विप्राय भोजनम्

তাত অনন্ত-ব্ৰত পালন কৰিব লাগে, মধু-মিশ্ৰিত পায়সসহ। আৰু মধু-যুত পায়স ব্ৰাহ্মণক ভোজন-দান ৰূপে দিব লাগে।

Verse 161

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽनन्तेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত ‘অনন্তেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক একশ একষষ্ঠিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।