Adhyaya 160
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে দেৱীক প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰত ৰৈৱন্ত ৰাজভট্টাৰকৰ দৰ্শন আৰু পূজাৰ ক্ৰম উপদেশ দিয়ে। তেওঁ সূৰ্যপুত্ৰ, অশ্বাৰূঢ় আৰু মহাবলী; ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত সাবিত্ৰীৰ ওচৰত, নৈঋত্য দিশত অৱস্থিত বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কোৱা হৈছে যে কেৱল তেওঁৰ দৰ্শনেই ভক্ত সকলো আপদাৰ পৰা মুক্ত হয়। বিশেষ বিধান অনুসাৰে ৰবিবাৰে সপ্তমী তিথিৰ সংযোগত তেওঁৰ পূজা কৰিব লাগে। এনে পূজাৰ ফলত পূজকৰ বংশতো দাৰিদ্ৰ্য উদয় নহয়—এই আশ্বাস দিয়া হৈছে। শেষত ক্ষেত্ৰত নিৰ্বিঘ্ন বাস আৰু ৰাজকীয়/লৌকিক উদ্দেশ্য, বিশেষকৈ অশ্ববৃদ্ধিৰ বাবে, সম্পূৰ্ণ প্ৰচেষ্টাৰে আৰাধনা কৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হয়।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि राजभट्टारकं परम् । रैवन्तकं सूर्यपुत्रमश्वारूढं महाबलम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, পৰম ৰাজ-ভট্টাৰক ৰৈৱন্তক—সূৰ্যপুত্ৰ—অশ্বাৰূঢ়, মহাবলৱান জনৰ ওচৰলৈ যোৱা উচিত।
Verse 2
संस्थितं क्षेत्रमध्ये तु सावित्र्या नैरृते प्रिये । तं दृष्ट्वा मानवो देवि सर्वापद्भ्यो विमुच्यते
হে প্ৰিয়ে, সাৱিত্ৰীৰ নৈঋত (দক্ষিণ-পশ্চিম) দিশত, পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰৰ মধ্যভাগত তেওঁ প্ৰতিষ্ঠিত। হে দেবী, তেওঁৰ দৰ্শন কৰিলে মানুহ সকলো আপদ-বিপদৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 3
रविवारेण सप्तम्यां यस्तं पूजयते नरः । तस्याऽन्वयेऽपि नो देवि दरिद्री जायते नरः
হে দেবী, ৰবিবাৰে পৰি অহা সপ্তমী তিথিত যি নৰে তেওঁৰ পূজা কৰে, তেওঁৰ বংশতেও কোনো মানুহ দাৰিদ্ৰ্যত জন্ম নলয়।
Verse 4
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तमेवाराधयेन्मनाक् । निर्विघ्नं क्षेत्रवासार्थं राजा वाऽश्वविवृद्धये
সেয়ে, সকলো প্ৰচেষ্টাৰে তেওঁকেই আৰাধনা কৰা উচিত—অল্প হলেও—যাতে পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত বাস কৰাটো নিৰ্বিঘ্ন হয়; অথবা ৰজাৰ বাবে অশ্ব (অশ্ববাহিনী) বৃদ্ধি পায়।
Verse 160
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रैवंतकराजभट्टारकमाहात्म्यवर्णनंनाम षष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে পবিত্ৰ স্কন্দ মহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য অংশত, “ৰৈৱন্তক ৰাজ-ভট্টাৰকৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামৰ একশ ষাঠিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।