Adhyaya 157
ঈশ্বৰে মহাদেৱীক সম্বোধন কৰি শুভ সত্যভামেশ্বৰ তীৰ্থলৈ যাত্ৰাৰ নিৰ্দেশ দিয়ে। ৰত্নেশ্বৰৰ দক্ষিণে এক ধনুৰ্মাত্ৰ দূৰত্বত এই মন্দিৰ অৱস্থিত বুলি কোৱা হৈছে আৰু ইয়াক সৰ্ব-পাপ-প্ৰশমনকাৰী বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰূপ–ঔদাৰ্যসম্পন্ন পত্নী সত্যভামাই এই স্থান প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল—এমন উল্লেখ আছে। এই বৈষ্ণৱ-সম্পৰ্কিত স্থানত স্নানক পাপ-নাশক বুলি কোৱা হৈছে। মাঘ মাহৰ তৃতীয়া তিথিত নাৰী–পুৰুষ সকলোয়ে ভক্তিসহ পূজা কৰিলে পাপমোচন লাভ হয়—এমন কালবিধান দিয়া হৈছে। ফলশ্ৰুতিত কোৱা হৈছে যে দুৰ্ভাগ্য, শোক, দুখ আৰু বিঘ্নত পীড়িত লোকসকলো ইয়াৰ প্ৰভাৱত মুক্ত হয় আৰু ‘সত্যভামান্বিত’ হৈ সত্যভামাৰ পবিত্ৰ প্ৰতিষ্ঠাৰ সৈতে সংযোগ লাভ কৰে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सत्यभामेश्वरं शुभम् । रत्नेश्वराद्दक्षिणे तु धनुषांतरमास्थितम्
ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱী, শুভ সত্যভামেশ্বৰলৈ গমন কৰা; ৰত্নেশ্বৰাৰ দক্ষিণে ধনুষ-মাপ পৰিমাণ দূৰত্বত সি অৱস্থিত।
Verse 2
सर्वपापप्रशमनं स्थापितं सत्यभामया । कृष्णस्य कान्तया देवि रूपौदार्यसमेतया
হে দেবী, সকলো পাপ প্ৰশমিত কৰা সেই পবিত্ৰ লিঙ্গ/ধাম সত্যভামাই স্থাপন কৰিছিল—কৃষ্ণৰ প্ৰিয়া—যি ৰূপ-সৌন্দৰ্য আৰু উদাৰ মহিমাৰে সমন্বিত।
Verse 3
स्नात्वा तद्वैष्णवं स्थानं नृणां पातकनाशनम्
সেই বৈষ্ণৱ পবিত্ৰ স্থানত স্নান কৰিলে মানুহৰ পাপ নাশ হয়।
Verse 4
माघे मासि तृतीयायां नारी वा पुरुषोऽपि वा । यस्तं पूजयते भक्त्या स मुक्तः पातकैर्भवेत्
মাঘ মাহৰ তৃতীয় তিথিত—নাৰী হওক বা পুৰুষ—যিয়ে ভক্তিভাৱে তেওঁৰ পূজা কৰে, সি পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 5
दौर्भाग्यदुःखशोकेभ्यस्तथा विघ्नैश्च दुःखितः । मुच्यते नात्र संदेहः सत्यभामान्वितो भवेत्
যি দুৰ্ভাগ্য, দুখ, শোক আৰু বিঘ্নত পীড়িত, সি তাৰ পৰা মুক্ত হয়—ইয়াত সন্দেহ নাই—আৰু সত্যভামাৰ কৃপা/সান্নিধ্য লাভ কৰে।
Verse 157
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सत्यभामेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী হাজাৰ শ্লোকসম্বলিত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত ‘সত্যভামেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক, ১৫৭তম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।