Adhyaya 152

Verse 1

ईश्वर उवाच । तृतीयो भैरवः प्रोक्तश्चतुर्थं भैरवं शृणु । ब्रह्मेशात्पश्चिमे भागे धनुषां त्रितये स्थितम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তৃতীয় ভৈৰৱ কোৱা হ’ল; এতিয়া চতুৰ্থ ভৈৰৱৰ কথা শুনা। ব্ৰহ্মেশৰ পশ্চিম ভাগত, তিন ধনুৰ মাপ দূৰত, তেওঁ অৱস্থিত।

Verse 2

सर्वपापप्रशमनं सर्व कामप्रदं नृणाम् । नारदेश्वरनामानं स्थापितं नारदेन वै

ই সকলো পাপ শান্ত কৰে আৰু মানুহক সকলো কামনা দান কৰে। ইয়াৰ নাম নাৰদেশ্বৰ, আৰু ই নিশ্চয় নাৰদে স্থাপন কৰিছিল।

Verse 3

ब्रह्मलोके स्थितः पूर्वं नारदो भगवानृषिः । तत्र दृष्ट्वा महावीणां दिव्यां तंत्र्ययुतै र्युताम्

পূৰ্বে ভগৱান ঋষি নাৰদ ব্ৰহ্মলোকত বাস কৰিছিল। তাত তেওঁ এক মহা দিৱ্য বীণা দেখিলে, যি হাজাৰ হাজাৰ তন্ত্ৰীৰে সজ্জিত আছিল।

Verse 4

सरस्वत्या विनिर्मुक्तां ब्रह्मलोके महाप्रभाम् । तेनासौ कौतुकाविष्टो वादयामास तां तदा

সৰস্বতীয়ে মুক্ত কৰা সেই বীণা ব্ৰহ্মলোকত মহা তেজে দীপ্ত আছিল। কৌতূহলে আৱিষ্ট হৈ নাৰদে তেতিয়াই তাক বাজাবলৈ ধৰিলে।

Verse 5

तंत्रीभ्यो वाद्यमानाभ्यो ब्राह्मणाः पतिता भुवि । सप्त स्वरास्ते विख्याता मूर्च्छिताः षड्जकादयः

যেতিয়া সেই তন্ত্ৰীসমূহ বাজি উঠিল, ব্ৰাহ্মণসকল ভূমিত পতিত হ’ল। সেয়াই ক্ৰমে মূৰ্ছিত হৈ সাত স্বৰ নামে খ্যাত হ’ল—ষড়্জ আদি কৰি।

Verse 6

तान्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टो मुक्त्वा वीणां प्रयत्नतः । पप्रच्छ देवं ब्रह्माणं किमिदं कौतुकं विभो

তেওঁলোকক দেখি নাৰদ বিস্ময়ে আৱিষ্ট হ’ল; যত্নেৰে বীণা একাষে থৈ দেৱ ব্ৰহ্মাক সুধিলে— “হে বিভো, এইটো কেনে আশ্চৰ্য কৌতুক?”

Verse 7

वाद्यमानासु तन्त्रीषु पतिता ब्राह्मणा भुवि । क एते ब्राह्मणा देव किं मृता इव शेरते

তন্ত্ৰীবাদ্য বাজি থাকোঁতে ব্ৰাহ্মণসকল মাটিত পৰি গ’ল। “হে দেৱ, এই ব্ৰাহ্মণসকল কোন? মৃত যেন কিয় শুই আছে?”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । एते स्वरा महाभाग मूर्च्छिताः पतिता भुवि । अज्ञानवादनेनैव पापं जातं तवाधुना

ব্ৰহ্মাই ক’লে— “হে মহাভাগ, এইসকল স্বৰেই; মূৰ্ছিত হৈ মাটিত পতিত হৈছে। অজ্ঞানত বজনাৰ ফলতে এতিয়া তোমাৰ বাবে পাপ উৎপন্ন হ’ল।”

Verse 9

सप्तब्राह्मणविध्वंसपातकं ते समा गतम् । तस्माच्छीघ्रं व्रज मुने प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

“সাতজন ব্ৰাহ্মণ ধ্বংস কৰাৰ সমান পাপ তোমাৰ ওপৰত আহি পৰিছে। সেয়ে, হে মুনি, শীঘ্ৰে প্ৰভাস—উত্তম তীৰ্থক্ষেত্ৰ—লৈ যোৱা।”

Verse 10

समाराधय देवेशं सर्वपापविशुद्धये । इत्युक्तो नारदस्तत्र संतप्य च मुहुर्मुहुः

“সকলো পাপৰ বিশুদ্ধিৰ বাবে দেৱেশ্বৰক আৰাধনা কৰা।” এইদৰে কোৱা হ’লে নাৰদ তাত বাৰে বাৰে শোকসন্তাপে দগ্ধ হ’ল।

Verse 11

कृत्वा विषादं बहुशः प्रभासं क्षेत्रमागतः । तत्रैव ब्रह्मकुण्डं तु समासाद्य प्रयत्नतः

বাৰে বাৰে বিষাদত নিমজ্জিত হৈ তেওঁ প্ৰভাসৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰলৈ আহিল। তাতেই যত্ন কৰি ব্ৰহ্মকুণ্ডত উপনীত হ’ল।

Verse 12

भैरवं पूजयामास दिव्याब्दानां शतं प्रिये । ततो निष्कल्मषो भूत्वा गीतज्ञश्चाभवत्तथा

হে প্ৰিয়ে, তেওঁ দিৱ্য বৰ্ষৰ এশ বছৰ ভৈৰৱক পূজা কৰিলে। তাৰ পাছত তেওঁ নিষ্কল্মষ হৈ গীত-বিদ্যাৰো সত্য জ্ঞানী হ’ল।

Verse 13

ततः प्रभृति तल्लिंगं नारदेश्वरभैरवम् । ख्यातं लोके महादेवि सर्वपातकनाशनम्

সেই সময়ৰ পৰা, হে মহাদেৱী, সেই লিঙ্গ—নাৰদেশ্বৰ ভৈৰৱ—জগতত খ্যাত হ’ল, যি সকলো পাপ বিনাশ কৰে।

Verse 14

अज्ञानाद्वादयेद्यस्तु वीणां चैव तथा स्वरान् । स तत्पातकशुद्ध्यर्थं तत्र गच्छेन्महेश्वरि

কিন্তু যি কোনোবাই অজ্ঞানত বীণা আৰু স্বৰ ভুলকৈ বজায়, হে মহেশ্বৰী, সেই পাপ শুদ্ধিৰ বাবে তেওঁ তাত গমন কৰা উচিত।

Verse 15

माघे मासि जिताहारस्त्रिकालं योऽर्चयेत्ततः । नारदेशं भैरवं स स्वर्गरामामनोहरः

মাঘ মাহত, আহাৰ-নিয়ন্ত্ৰণ কৰি, যিয়ে তাত ত্ৰিকাল পূজা কৰে, সেই নাৰদেশ ভৈৰৱৰ উপাসক স্বৰ্গত মনোহৰ হয়, অপ্সৰাসকলৰ প্ৰিয় হয়।