Adhyaya 144
ঈশ্বৰে মহাদেৱীক “তৃতীয় মহৎ পুষ্কৰ”লৈ আগবঢ়িবলৈ উপদেশ দিয়ে। তাৰ পূব ভাগত, ঈশান দিশৰ ওচৰত, ‘পুষ্কৰ’ নামে স্মৰণীয় এটা সৰু কুণ্ডৰ কথা উল্লেখ কৰে। মধ্যাহ্নত তাত ব্ৰহ্মাই পূজা কৰিছিল—এই আদৰ্শ প্ৰসঙ্গৰ দ্বাৰা তীৰ্থৰ প্ৰামাণ্য স্থাপিত হয়; আৰু ত্ৰিলোক-মাতা সন্ধ্যাৰ সৈতে ‘প্ৰতিষ্ঠা’ (স্থাপন)ৰ সম্পৰ্ক বৰ্ণিত হয়। পৌৰ্ণমাসীৰ দিন শান্তচিত্তে তাত স্নান কৰিলে ‘আদি-পুষ্কৰ’ত বিধিপূৰ্বক স্নান সম্পূৰ্ণ কৰাৰ ফল লাভ হয় বুলি বিধান আছে। সকলো পাপ অপসাৰণৰ বাবে হিৰণ্যদান (সোণদান) কৰাটোও আবশ্যক বুলি কোৱা হৈছে। শেষৰ ফলশ্ৰুতিত এই সংক্ষিপ্ত মাহাত্ম্য শ্ৰৱণে পাপক্ষয় আৰু ইষ্টসিদ্ধি হয় বুলি ঘোষণা কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तृतीयं पुष्करं महत् । तस्यैव पूर्वदिग्भागे किञ्चिदीशानगोचरे । कनीयः संस्मृतं कुंडं पुष्करंनाम नामतः
ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, মহান তৃতীয় পুষ্কৰলৈ যোৱা উচিত। তাৰ পূৰ্ব দিশত, অলপ ঈশান কোণলৈ, ‘পুষ্কৰ’ নামেৰে স্মৃত এক সৰু কুণ্ড আছে।
Verse 2
यत्र मध्याह्नसमये ब्रह्मणा समुपासिता । सन्ध्या त्रैलोक्यजननी प्रतिष्ठार्थं गतेन च
তাত মধ্যাহ্ন সময়ত ত্ৰিলোকজননী সন্ধ্যাক ব্ৰহ্মাই যথাবিধি উপাসনা কৰিছিল, প্ৰতিষ্ঠা স্থাপনৰ উদ্দেশ্যে তাত গৈ।
Verse 3
तत्र यः कुरुते स्नानं पौर्णमास्यां समाहितः । सम्यक्कृतं भवेत्तेन स्नानं तत्रादिपुष्करे
তাত যি একাগ্ৰচিত্তে পূৰ্ণিমাৰ দিনা স্নান কৰে, সেই কৰ্মে তাৰ স্নান সেই আদিপুষ্কৰ তীৰ্থত সম্পূৰ্ণৰূপে সিদ্ধ বুলি গণ্য হয়।
Verse 4
हिरण्यं तत्र दातव्यं सर्वपापापनुत्तये
তাত সকলো পাপ সম্পূৰ্ণৰূপে দূৰ কৰিবলৈ সোণ দান কৰা উচিত।
Verse 5
इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं तव पौष्करम् । श्रुतं पापहरं नॄणां सर्वकामप्रदं तथा
এইদৰে সংক্ষেপে তোমাৰ পুষ্কৰ-মাহাত্ম্য কোৱা হ’ল। ই শুনিলে মানুহৰ পাপ নাশ কৰে আৰু তদুপৰি সকলো কামনা পূৰণ কৰে।
Verse 144
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्करकुण्डमाहात्म्य वर्णनंनाम चतुश्चत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰীস্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশী হাজাৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত “পুষ্কৰকুণ্ড-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামৰ একশ চুয়াল্লিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।