Adhyaya 143
ঈশ্বৰে মহাদেৱীক বিচিত্ৰেশ্বৰ তীৰ্থযাত্ৰাৰ বিধান বুজাই দিয়ে। প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ সেই অঞ্চলৰ পূব ভাগত, অলপ আগ্নেয় (দক্ষিণ-পূব) সীমাৰ ভিতৰত, দহ ধনুৰ দূৰত্বত এই শ্ৰেষ্ঠ লিঙ্গ অৱস্থিত বুলি স্থান-নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে। উৎপত্তিকথাত কোৱা হয় যে যমৰ লেখক ‘বিচিত্ৰ’য়ে অতি কঠোৰ তপস্যা কৰি এই মহালিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই লিঙ্গৰ দৰ্শন কৰি পূজা কৰিলে সৰ্ব পাপ নাশ হয়; আৰু বিধিপূৰ্বক আৰাধনা কৰিলে ভক্ত দুখত পীড়িত নহয়—এই ফলশ্ৰুতি অধ্যায়ত প্ৰকাশিত।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विचित्रेश्वरमुत्तमम् । तस्यैव पूर्वदिग्भागे किञ्चिदाग्नेयगोचरे । धनुषां दशके तत्र स्थितं पापप्रणाशनम्
ঈশ্বৰে ক’লে: হে মহাদেৱী, তাৰ পাছত উত্তম বিচিত্ৰেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত। তাতৰ পৰা পূৰ্ব দিশত, অলপ অগ্নেয়—দক্ষিণ-পূৰ্ব অভিমুখে, দহ ধনুৰ দূৰত সি পাপনাশক ৰূপে অৱস্থিত।
Verse 2
विचित्रेण महादेवि लेख केन यमस्य च । स्थापितं तन्महालिंगं तपः कृत्वा सुदुश्चरम्
হে মহাদেৱী! বিচিত্ৰ আৰু যমৰ লেখকে অতি দুৰ্লভ তপস্যা সম্পন্ন কৰি সেই মহালিঙ্গ স্থাপন কৰিছিল।
Verse 3
तं दृष्ट्वा पूजितं चैव मुक्तः स्यात्सर्वपातकैः । संपूज्य च विधानेन न दुःखी जायते नरः
তাঁক দর্শন কৰি আৰু পূজা কৰি মানুহ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়; বিধি অনুসাৰে সম্পূজন কৰিলে নৰ দুখত জন্ম নলয়।
Verse 143
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये विचित्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত ‘বিচিত্ৰেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামক একশ তেতাল্লিশতম অধ্যায় সমাপ্ত।