Adhyaya 142
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে দেৱীক ক’লে—প্ৰভাসক্ষেত্ৰৰ আগ্নেয় (দক্ষিণ-পূৰ্ব) দিশত, সাত ধনুৰ পৰিমাণ দূৰত ‘চিত্ৰেশ্বৰ’ নামৰ এক মহাপ্ৰভাৱশালী লিঙ্গ অৱস্থিত। তাক স্পষ্টকৈ ‘সৰ্ব-পাতক-নাশক’ বুলি কোৱা হৈছে; তাৰ দৰ্শন আৰু পূজাই ভক্তৰ নৰকভয় দূৰ কৰে। ইয়াত পাপক মলিনতাৰ দৰে ধৰি কোৱা হয়—চিত্ৰেশ্বৰে তাক ‘মাৰ্জয়তি’, অৰ্থাৎ মচি শুদ্ধ কৰে; নিৰন্তৰ ভক্তি-আৰাধনাই পৱিত্ৰতা আনে। সেয়ে সম্পূৰ্ণ প্ৰচেষ্টাৰে চিত্ৰেশৰ পূজা কৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হৈছে; ফলশ্ৰুতিত কোৱা হয়, পাপভাৰ থকা লোকেও নৰক নেদেখে। ই স্কন্দমহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ড, প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য (প্ৰথম ভাগ), অধ্যায় ১৪২।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि चित्रेश्वर मनुत्तमम् । धनुषां सप्तके तस्य स्थितमाग्नेयदक्षिणे
ঈশ্বৰে ক’লে: হে মহাদেৱী, তাৰ পাছত পৰম উত্তম চিত্ৰেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত। সি তাতৰ পৰা সাত ধনুৰ দূৰত, অগ্নেয়—দক্ষিণ-পূৰ্ব দিশত অৱস্থিত।
Verse 2
लिंगं महाप्रभावं हि सर्वपातकनाशनम् । तत्र चित्रेश्वरं पूज्य नरकान्न भवेद्भयम्
সেই লিঙ্গ মহাপ্ৰভাৱশালী, সকলো পাপ বিনাশক। তাত চিত্ৰেশ্বৰক পূজা কৰিলে নৰকৰ ভয় নাথাকে।
Verse 3
पटस्थितं तस्य पापं चित्रो मार्जयति प्रिये । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन चित्रेशं पूजयेत्सदा । यः स्यात्पापयुतो वापि नरकं नैव पश्यति
হে প্ৰিয়ে, চিত্ৰা তাৰ পাপ এনেদৰে মাৰ্জে যেন কাপোৰত আঁকা চিত্ৰহে। সেয়ে সকলো প্ৰচেষ্টাৰে সদায় চিত্ৰেশক পূজা কৰা উচিত। পাপভাৰাক্ৰান্ত হলেও সি নৰক নেদেখে।
Verse 142
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चित्रेश्वर माहात्म्यवर्णनंनाम द्विचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰীস্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য’ অংশত ‘চিত্ৰেশ্বৰ মাহাত্ম্যবৰ্ণন’ নামৰ ১৪২তম অধ্যায় সমাপ্ত।