Adhyaya 138
এই অধ্যায়ত ‘ঈশ্বৰ উৱাচ’ শৈৱ প্ৰকাশভংগীত প্ৰভাস ক্ষেত্ৰৰ পশ্চিম ভাগত অৱস্থিত তৃণবিন্দ্বীশ্বৰ তীৰ্থৰ স্থান নিৰ্দেশ কৰা হৈছে। কোৱা হৈছে যে ই ‘পাঁচ ধনু’ পৰিমাপৰ সীমাৰ ভিতৰত থকা এক পবিত্ৰ স্থান, য’ত শিৱলিঙ্গৰ মহিমা বিশেষভাৱে প্ৰকাশ পায়। তীৰ্থৰ পাৱনতাৰ কাৰণ হিচাপে ঋষি তৃণবিন্দুৰ তপস্যাৰ কাহিনী বৰ্ণিত। তেওঁ বহু বছৰ কঠোৰ তপ কৰি, মাহে মাহে কুশাঘাসৰ আগৰ পৰা মাত্ৰ এটা জলবিন্দু পান কৰাৰ নিয়ম পালন কৰি সংযম, বৈৰাগ্য আৰু ভক্তিৰ আদৰ্শ স্থাপন কৰে। ঈশ্বৰৰ নিৰন্তৰ আৰাধনাৰ ফলত ‘শুভ প্ৰাভাসিক ক্ষেত্ৰ’ত তেওঁ পৰম সিদ্ধি লাভ কৰে; এইদৰে অধ্যায়টোৱে স্থান-মাহাত্ম্য, স্থাপন-কথা আৰু তপো-ভক্তিৰ নৈতিক আদৰ্শ সংক্ষিপ্তভাৱে উপস্থাপন কৰে।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पश्चिमे भागे धनुपां पञ्चके स्थितम् । तृणबिन्द्वीश्वरंनाम तीव्रभक्त्या प्रतिष्ठितम्
ঈশ্বৰে ক’লে: সেই অঞ্চলৰ পশ্চিম ভাগত, পাঁচ ধনু দূৰত, ‘তৃণবিন্দ্বীশ্বৰ’ নামে ধাম অৱস্থিত—যি তীব্ৰ ভক্তিৰে প্ৰতিষ্ঠিত।
Verse 2
कृत्वा महत्तपो देवि तृणबिंदुमु नीश्वरः । मासिमासि कुशाग्रेण जलबिंदुं निपीय वै
হে দেবী! মহাতপস্যা কৰি তৃণবিন্দু মুনীশ্বৰ মাসে মাসে কুশাঘ্ৰৰ পৰা কেৱল এক বিন্দু জল পান কৰিছিল।
Verse 3
संवत्सराण्यनेकानि एवमाराध्य चेश्वरम् । संप्राप्तं परमां सिद्धिं क्षेत्रे प्राभासिके शुभे
এইদৰে বহু বছৰ ধৰি এই বিধানে ঈশ্বৰক আৰাধনা কৰিলে, শুভ প্ৰাভাস ক্ষেত্ৰত পৰম সিদ্ধি লাভ হয়।
Verse 138
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये तृणबिंद्वीश्वरमाहात्म्य वर्णनंनामाष्टात्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰদ্ধেয় শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য অংশত—‘তৃণবিন্দ্বীশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ একশ আটত্ৰিশতম অধ্যায় সমাপ্ত।