Adhyaya 136

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लोमशेश्वरमुत्तमम् । दुःखान्तकारिणीपूर्वे धनुषां सप्तके स्थितम्

ঈশ্বৰ ক’লে: তেতিয়া, হে মহাদেৱি, দুঃখান্তকাৰিণীৰ পূৰ্বে সাত ধনুৰ দূৰত অৱস্থিত উত্তম লোমশেশ্বৰলৈ গমন কৰিব।

Verse 2

स्थापितं तत्र देवेशि लोमशेन महर्षिणा । गुहामध्ये महालिंगं तपः कृत्वा सुदुश्चरम्

হে দেৱেশি, তাত মহর্ষি লোমশে অতি দুৰূহ তপস্যা সম্পন্ন কৰি গুহাৰ ভিতৰত মহালিঙ্গ স্থাপন কৰিছিল।

Verse 3

कोटीनां त्रितयं सार्धमिंद्राद्याः स्वर्भुजः प्रिये । यदा नाशं गमिष्यंति तदा तस्य क्षयो ध्रुवम्

প্ৰিয়ে, ইন্দ্ৰ আদি স্বৰ্গভোগীসকল সাৰে তিন কোটি বছৰ পৰ্যন্ত স্থিত থাকে; যেতিয়া তেওঁলোকে বিনাশলৈ গমন কৰে, তেতিয়া সেই ব্যৱস্থাৰ ক্ষয় নিশ্চিত।

Verse 4

यावंति देहरोमाणि इन्द्रास्तावन्त एव च । क्रमादिन्द्रे विनष्टे तु तल्लोमपतनं भवेत्

যিমান দেহৰ ৰোম আছে, সিমানেই ইন্দ্ৰ আছে। আৰু ক্ৰমে ক্ৰমে যেতিয়া কোনো ইন্দ্ৰ বিনষ্ট হয়, তেতিয়া তদনুৰূপ একোটা ৰোম পতিত হয়।

Verse 5

एवमीशप्रसादेन चिरायुर्लोमशोऽभवत् । ब्रह्माणः षड्विनश्यन्ति समग्रायुषि लोमशे

এইদৰে ঈশ্বৰ (শিৱ)ৰ প্ৰসাদত লোমশা দীৰ্ঘায়ু হ’ল। লোমশাৰ সম্পূৰ্ণ আয়ুষ্কালৰ ভিতৰত ছয়জন ব্ৰহ্মাও বিনষ্ট হয়।

Verse 6

य एवं पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं लोमशार्चितम् । सोऽपि दीर्घायुराप्नोति निर्व्याधिर्नीरुजः सुखी

যি কোনো ভক্তিভাৱে লোমশাই অর্চনা কৰা সেই লিঙ্গক পূজা কৰে, সিও দীৰ্ঘায়ু লাভ কৰে—ৰোগমুক্ত, বেদনামুক্ত আৰু সুখী।

Verse 136

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लोमशेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰীস্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্য’ অংশত ‘লোমশেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ একশ ছত্ত্ৰিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।