Adhyaya 129

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अक्षमालेश्वरं परम् । सागरार्कादीशकोणे पंचाशद्धनुषान्तरे

ঈশ্বৰ ক’লে: তাৰ পিছত, হে মহাদেবী, পৰম অক্ষমালেশ্বৰলৈ গমন কৰিব—যি সাগৰাৰ্ক আৰু আদীশৰ কোণত, পঞ্চাশ ধনুৰ দূৰত অৱস্থিত।

Verse 2

संस्थितं पापशमनं युगलिंगं महाप्रभम् । अक्षमालेश्वरंनाम पुरा तस्य प्रकीर्तितम् । उग्रसेनेश्वरं नाम ख्यातं तस्यैव साम्प्रतम्

তাত মহাপ্ৰভাযুক্ত এক যুগলিঙ্গ স্থিত আছে, যি পাপশমনকাৰী। পূৰ্বে ই অক্ষমালেশ্বৰ নামে প্ৰখ্যাত আছিল; এতিয়া সেই একেই (লিঙ্গ) উগ্ৰসেনেশ্বৰ নামে খ্যাত।

Verse 3

देव्युवाच । अक्षमालेश्वरं नाम यत्पूर्वं समुदाहृतम् । कथं तदभवद्देव कथयस्व प्रसादतः

দেৱীয়ে ক’লে: হে দেৱ, পূৰ্বে যি অক্ষমালেশ্বৰ নাম উচ্চাৰিত হৈছিল, সেয়া কেনেকৈ হ’ল? কৃপা কৰি মোক কওক।

Verse 4

ईश्वर उवाच । आसीत्पुरा महादेवि सती चाध मयोनिजा । अक्षमालेति वै नाम्ना सतीधर्मपरायणा

ঈশ্বৰে ক’লে: হে মহাদেৱী, পূৰ্বতে মায়াজাত অদ্ভুত জন্মধাৰী এগৰাকী সতি আছিল; তেখেতৰ নাম আছিল অক্ষ্যমালা, আৰু তেখেত ধৰ্মত অটল পৰায়ণা আছিল।

Verse 5

कदाचित्समनुप्राप्ते दुर्भिक्षे कालपर्ययात् । ऋषयश्च महादेवि क्षुधाक्रान्ता विचेतसः

এবাৰ কালৰ পৰিৱর্তনৰ ফলত ভয়ংকৰ দুৰ্ভিক্ষ আহিল; হে মহাদেৱী, ঋষিসকল ক্ষুধাত ক্ৰান্ত হৈ ব্যাকুল আৰু বিমূঢ় হৈ পৰিল।

Verse 6

सर्वे चान्नं परीप्संतो गताश्चण्डालवेश्मनि । ज्ञात्वान्नसंग्रहं तस्य प्रार्थयाञ्चक्रुरन्त्यजम्

সকলোয়ে অন্ন বিচাৰি চণ্ডালৰ ঘৰলৈ গ’ল। তেখেতে অন্ন সঞ্চয় কৰি ৰাখিছে বুলি জানি, তেওঁলোকে সেই অন্ত্যজক অন্নৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে।

Verse 7

भोभोऽन्त्यज महाबुद्धे रक्षास्मानन्नदानतः । प्राणसंदेहमापन्नान्कृशांगान्क्षुत्प्रपीडितान्

“হে হে অন্ত্যজ, হে মহাবুদ্ধি! অন্নদান কৰি আমাক ৰক্ষা কৰা। আমি কৃশ দেহ, ক্ষুধাত পীড়িত; প্ৰাণো ৰক্ষা হ’ব নে নাই সন্দেহত পৰিছোঁ।”

Verse 8

अहो धन्योऽसि पूज्योऽसि न त्वमन्त्यज उच्यसे । यदस्मिन्प्रलये याते स्थितं धान्यं गृहे तव

“আহা! তুমি ধন্য, তুমি পূজ্য; তোমাক অন্ত্যজ বুলিও ক’ব নালাগে। কিয়নো এই বিপৰ্যয় আহিলেও তোমাৰ ঘৰত ধান্য স্থিৰভাৱে ৰৈ গ’ল।”

Verse 9

अनावृष्टिहते देशे सस्ये च प्रलयं गते । एकं यो भोजयेद्विप्रं कोटिर्भवति भोजिता

অনাবৃষ্টিয়ে পীড়িত দেশত যেতিয়া শস্য নষ্ট হৈ প্ৰলয়সম অৱস্থা হয়, তেতিয়া যি কোনোবাই এজন ব্ৰাহ্মণকো আহাৰ দান কৰে, তাৰ দান-কর্ম কোটি জনক ভোজন কৰোৱাৰ সমান হয়।

Verse 10

अन्त्यज उवाच । अहो आश्चर्यमतुलं यदेतद्दृश्यतेऽधुना । यदेतन्मद्गृहं प्राप्ता ऋषयश्चान्नकांक्षिणः

অন্ত্যজে ক’লে: “আহা! আজি যি দেখা গৈছে সেয়া অতুল আশ্চৰ্য—অন্নৰ কোনো কামনা নথকা ঋষিসকল মোৰ ঘৰলৈ আহি উপস্থিত হৈছে!”

Verse 11

शूद्रान्नमपि नादेयं ब्राह्मणैः किमुतान्त्यजात्

“ব্ৰাহ্মণসকলে শূদ্ৰৰ অন্নো গ্ৰহণ কৰা উচিত নহয়; তেন্তে অন্ত্যজৰ পৰা ত’ আৰু কিমান অধিক অনুচিত!”

Verse 12

आमं वा यदि वा पक्वं शूद्रान्नं यस्तु भक्षति । स भवेच्छूकरो ग्राम्यस्तस्य वा जायते कुले

“কেঁচা হওক বা সিজোৱা, যি শূদ্ৰৰ অন্ন ভক্ষণ কৰে, সি গাঁৱৰ শুকৰ হয়; নতুবা তাৰ বংশত তেনে জন্ম হয়।”

Verse 13

अमृतं बाह्मणस्यान्नं क्षत्रियान्नं पयः स्मृतम् । वैश्यान्नमन्नमित्याहुः शूद्रान्नं रुधिरं स्मृतम्

“ব্ৰাহ্মণৰ অন্ন অমৃতসম বুলি গণ্য; ক্ষত্ৰিয়ৰ অন্ন দুগ্ধসম বুলি স্মৃত। বৈশ্যৰ অন্নক কেৱল ‘অন্ন’ বুলিয়েই কয়; শূদ্ৰৰ অন্ন ৰুধিৰসম বুলি স্মৃত।”

Verse 14

शूद्रान्नं शूद्रसंपर्कं शूद्रेण च सहासनम् । शूद्रादन्नागमश्चैव ज्वलंतमपि पातयेत्

শূদ্ৰৰ অন্ন, শূদ্ৰ-সংস্পৰ্শ, আৰু শূদ্ৰৰ সৈতে একে আসনত বহা—আৰু শূদ্ৰৰ পৰা অন্ন গ্ৰহণো—এই সকলো ত্যাগ কৰিব লাগে, জ্বলন্ত প্ৰয়োজন হ’লেও।

Verse 15

अग्निहोत्री तु यो विप्रः शूद्रान्नान्न निवर्तते । एते तस्य प्रणश्यंति आत्मा ब्रह्म त्रयोऽग्नयः

কিন্তু যি অগ্নিহোত্ৰ পালন কৰা বিপ্ৰ শূদ্ৰৰ অন্নৰ পৰা নিবৃত্ত নহয়, তাৰ বাবে এই তিনিও নষ্ট হয়: আত্মা, ব্ৰহ্ম-তেজ (পবিত্ৰ শক্তি), আৰু তিনিখন পবিত্ৰ অগ্নি।

Verse 16

शूद्रान्नेनोदरस्थेन ब्राह्मणो म्रियते यदि । षण्मासाभ्यन्तरे विप्रः पिशाचः सोऽभिजायते

যদি শূদ্ৰৰ অন্ন উদৰত থাকোঁতেই কোনো ব্ৰাহ্মণ মৃত্যুবৰণ কৰে, তেন্তে ছয় মাহৰ ভিতৰত সেই বিপ্ৰ পিশাচ (দুষ্ট আত্মা) ৰূপে জন্ম লয়।

Verse 17

शूद्रान्नेन द्विजो यस्तु अग्निहोत्रं जुहोति च । चण्डालो जायते प्रेत्य शूद्राच्चैवेह दैवतः

আৰু যি দ্বিজ শূদ্ৰৰ অন্নেৰে অগ্নিহোত্ৰত আহুতি দিয়ে, সি মৃত্যুৰ পাছত চণ্ডাল ৰূপে জন্ম লয়; আৰু এই লোকতে তাৰ দেৱতা-সম্বন্ধীয় পবিত্ৰতা শূদ্ৰ-সমানকৈ অধঃপতিত হয়।

Verse 18

यस्तु भुञ्जति शूद्रान्नं मासमेकं निरन्तरम् । इह जन्मनि शूद्रत्वं मृतः शूद्रोऽभिजायते

যি কোনো ব্যক্তি এক মাহ নিৰন্তৰ শূদ্ৰৰ অন্ন ভোজন কৰে, সি এই জন্মতেই শূদ্ৰত্ব লাভ কৰে; আৰু মৃত্যুৰ পাছত শূদ্ৰ ৰূপে জন্ম লয়।

Verse 19

राजान्नं तेज आदत्ते शूद्रान्नं ब्रह्मवर्चसम् । आयुः सुवर्णकारान्नं यशश्चर्मावकर्तिनः

ৰাজাৰ অন্নে মানুহৰ তেজ-প্ৰভা হৰণ হয়; শূদ্ৰৰ অন্নে ব্ৰাহ্মণ্য-ৱৰ্চস ক্ষয় হয়। সোণাৰীৰ অন্নে আয়ু হ্ৰাস পায়, আৰু চামৰা কটা লোকৰ অন্নে যশ নষ্ট হয়।

Verse 20

कारुकान्नं प्रजा हन्ति बलं निर्णेजकस्य च । गणान्नं गणिकान्नं च लोकेभ्यः परिकृन्तति

কাৰুকৰ অন্নে সন্তান-সন্ততি নাশ হয়; আৰু ধোবীৰ অন্নে বল ক্ষয় হয়। মন্দিৰ-সেৱকৰ অন্ন আৰু গণিকাৰ অন্নে মানুহক উচ্চ লোকসমূহৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰে।

Verse 21

पूयं चिकित्सकस्यान्नं पुंश्चल्याश्चान्नमिन्द्रियम् । विष्ठा वार्धुषिकस्यान्नं शस्त्रविक्रयिणो मलम्

চিকিৎসকৰ অন্ন পুঁজৰ তুল্য; আৰু পুংশ্চলীৰ অন্ন ইন্দ্ৰিয়-পতনৰ তুল্য। সুদখোৰৰ অন্ন বিষ্ঠাৰ সদৃশ; আৰু অস্ত্ৰ-বিক্ৰেতাৰ অন্ন মলিনতাৰ সদৃশ।

Verse 22

सहस्रकृत्वस्त्वेतेषामन्ने यद्भक्षिते भवेत् । तदेकवारं भुक्तेन कन्याविक्रयिणो भवेत्

এই অন্নসমূহ হাজাৰবাৰ ভক্ষণ কৰিলেও যি ফল হয়, সেয়া একবাৰ সেইজনৰ অন্ন ভক্ষণ কৰাতেই হয়, যিয়ে বিবাহত নিজৰ কন্যাক বিক্ৰী কৰে।

Verse 23

सहस्रकृत्वस्तस्यैव भुक्तेऽन्ने यत्फलं भवेत् । तदन्त्यजानामन्नेन सकृद्भुक्तेन वै भवेत्

আৰু সেই অন্ন হাজাৰবাৰ ভক্ষণ কৰাত যি ফল হয়, সেয়া অন্ত্যজসকলৰ অন্ন একবাৰ ভক্ষণ কৰিলেই নিশ্চিতভাৱে হয়।

Verse 24

तत्कथं मम विप्रेन्द्राश्चंडालस्याधमात्मनः । धर्ममेवं विजानन्तो नूनमन्नं जिहीर्षथ

তেনেহ’লে, হে বিপ্ৰশ্ৰেষ্ঠসকল, মই এই নীচস্বভাৱৰ চণ্ডালৰ পৰা—ধৰ্ম এইদৰে জানিও—আপোনালোকে এতিয়া কেনেকৈ অন্ন গ্ৰহণ কৰিব বিচাৰিছে?

Verse 25

ऋषय ऊचुः । जीवितात्ययमापन्नो योऽन्नमाद्रियते ततः । आकाश इव पंकेन न स पापेन लिप्यते

ঋষিসকলে ক’লে: যি জন মৃত্যু-সীমালৈ উপনীত, সি তাতো পৰা অন্ন গ্ৰহণ কৰিলেও পাপে লিপ্ত নহয়—যেনেকৈ আকাশ পংকেৰে লেপা নপৰে।

Verse 26

अजीगर्तः सुतं हंतुमुपसर्पन्बुभुक्षितः । न चालिप्यत पापेन क्षुत्प्रतीघातमाचरन्

অজীগৰ্ত ক্ষুধাতুৰ হৈ পুত্ৰক বধ কৰিবলৈও আগবাঢ়িছিল; তথাপি কেৱল অনাহাৰ ৰোধ কৰিবলৈ কৰ্ম কৰোঁতে সি পাপে লিপ্ত নহ’ল।

Verse 27

भारद्वाजः क्षुधार्तस्तु सपुत्रो विजने वने । बह्वीर्गा उपजग्राह बृहज्ज्योतिर्महामनाः

ভাৰদ্বাজ ক্ষুধাতুৰ হৈ, পুত্ৰসহ নিৰ্জন অৰণ্যত বহু গাই ধৰি আনিলে; যদিও তেওঁ আছিল মহামনা, বৃহৎ তেজে দীপ্ত ঋষি।

Verse 28

क्षुधार्तो गीतमभ्यागाद्विश्वामित्रः श्वजाघनीम् । चण्डालहस्तादादाय धर्माधर्मविचक्षणः

বিশ্বামিত্ৰ ক্ষুধাতুৰ হৈ কুকুৰৰ মাংস ল’বলৈ গ’ল; ধৰ্ম-অধৰ্ম বিচাৰক হৈ, চণ্ডালৰ হাতৰ পৰা সেয়া গ্ৰহণ কৰিলে।

Verse 29

श्वमांसमिच्छन्नर्तौ तु धर्मान्न च्ययते स्म सः । प्राणानां परिरक्षार्थं वामदेवो न लिप्तवान्

দুৰ্ভিক্ষৰ সময়ত কুকুৰৰ মাংস কামনা কৰিলেও সি ধৰ্মৰ পৰা নসৰি গ’ল। প্ৰাণৰ ৰক্ষাৰ নিমিত্তে বামদেৱ পাপৰ দাগে লিপ্ত নহ’ল।

Verse 30

एवं ज्ञात्वा धर्मबुद्धे सांप्रतं मा विचारय । ददस्वान्नं ददस्वान्नमस्माकमिह याचताम्

এই কথা জানি, হে ধৰ্মবুদ্ধি, এতিয়া দ্বিধা নকৰিবা। অন্ন দান কৰা—অন্ন দান কৰা, আমি ইয়াত ভিক্ষা মাগি আছোঁ।

Verse 31

चंडाल उवाच । यद्येवं भवतां कार्यमिदमंगीकृतं धुवम् । तदियं मत्सुता कन्या भवद्भिः परिगृह्यताम्

চণ্ডালে ক’লে: “যদি সঁচাকৈয়ে এইয়াই আপোনালোকৰ স্থিৰ উদ্দেশ্য আৰু ই কাৰ্য দৃঢ়ভাৱে গ্ৰহণ কৰা হৈছে, তেন্তে এই কন্যা—মোৰ নিজ কন্যা—আপোনালোকে বিবাহৰূপে গ্ৰহণ কৰক।”

Verse 32

भवतां योग्रणीर्ज्येष्ठः स चेमामुद्वहेद्ध्रुवम् । दास्ये वर्षाशनं पश्चादीप्सितं भवतां द्विजाः

“আপোনালোকৰ নেতাসকলৰ মাজত যি জ্যেষ্ঠ, সিয়েই নিশ্চিতভাৱে ইমানক বিয়া কৰিব। তাৰ পিছত, হে দ্বিজসকল, মই আপোনালোকক এক বছৰৰ অন্ন দিম—আপোনালোকৰ ইচ্ছামতে।”

Verse 33

ईश्वर उवाच । इत्युक्ता ऋषयो देवि लज्जयाऽनतकन्धराः । प्रत्यालोच्य यथान्यायं वसिष्ठं समनूद्वहन्

ঈশ্বৰে ক’লে: “এইদৰে কোৱা শুনি, হে দেবি, ঋষিসকলে লজ্জাত মূৰ নোৱালে। ন্যায়সঙ্গতভাৱে পৰামৰ্শ কৰি, তেওঁলোকে বশিষ্ঠক আগবঢ়িবলৈ অনুৰোধ কৰিলে।”

Verse 34

वसिष्ठोऽपि समाख्याय आपद्धर्मं महामनाः । कालस्यानन्तरप्रेक्षी प्रोद्ववाहाऽन्त्यजाङ्गनाम् । अक्षमालेति वै नाम्नीं प्रसिद्धा भुवनत्रये

মহামনা বশিষ্ঠে আপদ্ধৰ্ম ব্যাখ্যা কৰি, কালৰ দাবী বিবেচনা কৰি, অন্ত্যজ সমাজৰ অক্ষ্যমালা নামৰ নাৰীক বিধিপূৰ্বক বিবাহ কৰিলে; সেয়ে ত্ৰিলোকত প্ৰসিদ্ধ হ’ল।

Verse 35

यदा स्वकीयतेजोभिरर्कबिंबमरुन्धत । अरुंधती तदा जाता देवदानव वंदिता

যেতিয়া তাই নিজৰ তেজে সূৰ্যৰ বিম্বকো ঢাকি পেলালে, তেতিয়া সেয়ে ‘অৰুন্ধতী’ নামে পৰিচিত হ’ল—দেৱ-দানৱ উভয়ে বন্দিত।

Verse 36

यादृशेन तु भर्त्रा स्त्री संयुज्येत यथाविधि । सा तादृगेव भवति समुद्रेणेव निम्नगा

যি স্বভাৱৰ পতিৰ সৈতে নাৰী বিধিমতে সংযুক্ত হয়, সেয়ো তেনে স্বভাৱৰেই হয়—যেনেকৈ নদী সাগৰত মিলি সাগৰ-সদৃশ হয়।

Verse 37

अक्षमाला वसिष्ठेन संयुक्ताऽधम योनिजा । शार्ङ्गीव मन्दपालेन जगाम ह्यर्हणीयताम्

অক্ষ্যমালা যদিও অধম যোনিত জন্মা আছিল, তথাপি বশিষ্ঠৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ সন্মানযোগ্যতা লাভ কৰিলে—যেনেকৈ মন্দপালৰ সৈতে মিলি শাৰ্ঙ্গী আৰাধ্য হ’ল।

Verse 38

एवं कालक्रमेणैव प्रभासं क्षेत्रमागताः । सप्तर्षयो महात्मानो ह्यरुंधत्या समन्विताः

এইদৰে কালক্ৰমে মহাত্মা সপ্তর্ষি অৰুন্ধতীৰ সৈতে প্ৰভাসৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰলৈ আহিল।

Verse 39

तीर्थानि प्रेषयामासुः सर्वसिद्धिप्रदानि ताम्

তেওঁলোকে তাইক পবিত্ৰ তীৰ্থসমূহলৈ পঠিয়ালে—যিসকলে সকলো সিদ্ধি দান কৰে।

Verse 40

एषामन्वेषमाणानां तव देवी ह्यरुंधती । अपश्यल्लिंगमेकं तु वृक्षजालांतरे स्थितम्

সন্ধান কৰি থাকোঁতে তোমাৰ দেৱী অৰুন্ধতীয়ে গছৰ জোপোহাৰ মাজত লুকাই থকা এটা শিৱলিঙ্গ দেখিলে।

Verse 41

तं दृष्ट्वा देवदेवेशमेवं जातिस्मराऽभवत् । पूर्वस्मिञ्जन्मनि मया रजोभावांतरस्थया

দেৱদেৱেশক দেখি তাই জাতিস্মৰা হ’ল আৰু ভাবিলে: “পূৰ্বজন্মত মই, ৰজোগুণে আচ্ছন্ন অৱস্থাত, …”

Verse 42

अज्ञानभावाद्देवेशो नूनं चात्रार्चितः ।शिवः । तस्मात्कर्मफलं प्राप्तमन्त्यजत्वं द्विजन्मना

নিশ্চয় অজ্ঞানভাবত ইয়াত প্ৰভু শিৱৰ পূজা যথাযথ নহ’ল। সেই কৰ্মফলত এজন দ্বিজে অন্ত্যজ অৱস্থা লাভ কৰিলে।

Verse 43

कस्तेन सदृशो देवः शंभुना भुवनत्रये । राज्यं नियमिनामेवं यो रुष्टोऽपि प्रयच्छति

তিনিলোকত শম্ভুৰ সমান দেৱ কোন? যি নিয়মধাৰীসকলক, ৰুষ্ট হ’লেও, ৰাজ্য-অধিকাৰ দান কৰে।

Verse 44

इति संचिंत्य मनसा तत्रैव निरताऽभवत् । पूजयामास तल्लिंगं दिव्याब्दानां शतं प्रिये

এইদৰে মনতে চিন্তা কৰি তাই তাতেই অচল ভক্তিত নিমগ্ন হৈ ৰ’ল; হে প্ৰিয়ে, তাই সেই লিঙ্গক শত দিৱ্য বছৰৰ বাবে পূজা কৰিলে।

Verse 45

एवं तस्य प्रभावेन दृश्यते गगनांतरे । अरुंधती सती ह्येषा दृष्टा दुष्कृतनाशिनी

সেই (পূজা আৰু সেই লিঙ্গৰ) প্ৰভাৱত আকাশমণ্ডলীত অৰুন্ধতী—পতিব্ৰতা সতি—দৃশ্যমান হয়; আৰু তাইৰ দৰ্শনে পাপকর্ম নাশ হয়।

Verse 46

अक्षमालेश्वरस्त्वेवं यथावत्कथितस्तव । ततस्तु द्वापरस्यान्ते कलौ संध्यांशके गते

এইদৰে অক্ষমালেশ্বৰ বিষয়ে তোমাক যথাযথকৈ কোৱা হ’ল। তাৰ পাছত দ্বাপৰ যুগৰ অন্তত, ক’লিৰ সন্ধ্যা-অংশ আহি পৰোঁতে, …

Verse 47

अंधासुरसुतश्चासीदुग्रसेन इति श्रुतः । स प्रभासं समासाद्य पुत्रार्थं लिंगमेयिवान्

অন্ধাসুৰৰ এজন পুত্ৰ আছিল, উগ্ৰসেন নামে প্ৰসিদ্ধ বুলি শুনা যায়। সি প্ৰভাসলৈ আহি পুত্ৰলাভৰ কামনাৰে লিঙ্গৰ শৰণ ল’লে।

Verse 48

अक्षमालेश्वरं नाम ज्ञात्वा माहात्म्यमद्भुतम् । समाराध्य महादेवं नव वर्षाणि पंच च । संप्राप्तवांस्तदा पुत्रं कंसासुरमिति श्रुतम्

অক্ষমালেশ্বৰ নামে দেৱতাৰ আশ্চৰ্য মাহাত্ম্য জানি, সি মহাদেৱক চৌদ্দ বছৰ ধৰি আৰাধনা কৰিলে; তেতিয়া সি এজন পুত্ৰ লাভ কৰিলে, যি কংসাসুৰ নামে প্ৰসিদ্ধ।

Verse 49

तत्कालान्तरमारभ्य उग्रसेनेश्वरोऽभवत् । पापघ्नं सर्वजंतूनां दर्शनात्स्पर्शनादपि

সেই সময়ৰ পৰা ই উগ্ৰসেনেশ্বৰ নামে প্ৰসিদ্ধ হ’ল; যাৰ কেৱল দৰ্শনতেই, আৰু স্পৰ্শতো, সকলো জীৱৰ পাপ বিনাশ হয়।

Verse 50

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वंगनागमः । महान्ति पातकान्याहुर्नश्यंति तस्य दर्शनात्

ব্ৰাহ্মণহত্যা, সুৰাপান, চৌৰ্য, আৰু গুৰু-পত্নীৰ সৈতে অনুচিত গমন—এইবোৰক মহাপাতক বুলি কোৱা হয়; তথাপি প্ৰভাসত সেই পবিত্ৰ প্ৰভুৰ দৰ্শনমাত্ৰেই সিহঁত নাশ হয়।

Verse 51

तत्रैव ऋषिपञ्चम्यां प्राप्ते भाद्रपदे शुभे । अक्षमालेश्वरं पूज्य मुच्यते नारकाद्भयात्

সেই ঠাইতেই, শুভ ভাদ্ৰপদ মাহত ঋষি-পঞ্চমী উপস্থিত হ’লে, যিয়ে অক্ষমালেশ্বৰক পূজা কৰে, সি নৰকলোকৰ ভয়ৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 52

गोप्रदानं प्रशंसंति तत्रान्नमुदकं तथा । सर्वपापविनाशाय प्रेत्यानंतसुखाय च

তাত গোপ্ৰদানৰ প্ৰশংসা কৰে, আৰু অন্ন-উদকৰ দানও তেনেদৰে; ই সকলো পাপ বিনাশৰ বাবে আৰু মৃত্যুৰ পিছত অনন্ত সুখৰ বাবে।

Verse 53

इति ते कथितं देवि ह्यक्षमालेश्वरोद्भवम् । माहात्म्यं पापशमनं श्रुतं दुःखनिबर्हणम्

এইদৰে, হে দেবি, অক্ষমালেশ্বৰৰ উদ্ভৱ আৰু মাহাত্ম্য তোমাক কোৱা হ’ল—ই পাপ শমায়; ইয়াক শুনিলে দুখ নিবারণ হয়।

Verse 129

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य उग्रसेनेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनत्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰীস্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ অন্তৰ্গত সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডত, প্ৰথম ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য’ বিভাগত ‘উগ্ৰসেনেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক একশ ঊনত্রিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।