Adhyaya 127

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि क्षेमेश्वरमनुत्तमम् । तस्मादुत्तरकोणस्थं कपालेशाग्निगोचरे

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, অনুত্তম ক্ষেমেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত। তাৰ পৰা উত্তৰ কোণত, কপালেশ আৰু অগ্নিৰ দৰ্শন-গোচৰত (সেই স্থান) অৱস্থিত।

Verse 2

धनुषां पंचदशके कपालेश्वरतः स्थितम् । लिंगं महाप्रभावं हि सर्वपातकनाशनम्

কপালেশ্বৰ পৰা পন্ধৰ ধনুষ দূৰত্বত এক মহাপ্ৰভাৱশালী লিঙ্গ অৱস্থিত, যি নিশ্চয়েই সকলো মহাপাপ নাশ কৰে।

Verse 3

क्षेममूर्तिः पुरा राजा बभूव स महाबलः । तेन तत्र तपस्तप्तं चिरकालं महात्मना

পূৰ্বকালত ক্ষেমমূৰ্তি নামৰ এক মহাবলী ৰজা আছিল। সেই মহাত্মাই তাত দীৰ্ঘকাল ধৰি তপস্যা কৰিছিল।

Verse 4

ततः संस्थापितं लिंगं भक्त्या भावितचेतसा । तद्दृष्ट्वा क्षेममायाति कार्यं क्षेमेण सिद्ध्यति

তাৰ পাছত ভক্তিভাৱনাৰে পূৰ্ণ চিত্তে তেওঁ এটা লিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। তাক দৰ্শন কৰিলেই ক্ষেম লাভ হয় আৰু কাৰ্য্যসমূহ ক্ষেমে সিদ্ধ হয়।

Verse 5

सर्वकामसमृद्धात्मा भूया ज्जन्मनिजन्मनि । एवं क्षेमेश्वरं लिंगं ख्यातं पातकनाशनम्

মানুহ জন্মে জন্মে সকলো কামনাৰে সমৃদ্ধ হওক। এইদৰে ক্ষেমেশ্বৰ নামৰ এই লিঙ্গ পাপনাশক বুলি খ্যাত।

Verse 6

सर्वकामप्रदं नृणां श्रुतं सौभाग्यदायकम् । दर्शनेनापि तस्यापि गोशतस्य फलं स्मृतम्

ই মানুহক সকলো কামনা প্ৰদান কৰে আৰু সৌভাগ্য দান কৰে বুলি শুনা যায়। ইয়াৰ কেৱল দৰ্শনেই শত গৰু দানৰ ফলৰ সমান বুলি স্মৃত।

Verse 7

तस्मात्क्षेत्रफलाकांक्षी नित्यं तल्लिंगमाश्रयेत्

সেয়ে পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰৰ ফল কামনা কৰা জনে সদায় সেই লিঙ্গত আশ্ৰয় লওক।

Verse 127

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये क्षेमंकरेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ অন্তৰ্গত, সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম বিভাগ ‘প্ৰভাসক্ষেত্ৰ মাহাত্ম্য’ত ‘ক্ষেমংকৰেশ্বৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ একশ সাতাইশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।