Adhyaya 126

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शांडिल्येश्वरमुत्तमम् । ब्रह्मणः पश्चिमे भागे धनुषां षोडशांतरे

ঈশ্বৰে ক’লে: “তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, উত্তম শাণ্ডিল্যেশ্বৰলৈ গমন কৰা উচিত। ই ব্ৰহ্মাৰ মন্দিৰৰ পশ্চিম দিশে, ষোল্ল ধনুষ দূৰত অৱস্থিত।”

Verse 2

महाप्रभावं लिङ्गं तद्दर्शनात्पापनाशनम्

সেই লিঙ্গ মহাপ্ৰভাৱশালী; তাৰ দৰ্শন মাত্ৰেই পাপ নাশ হয়।

Verse 3

शांडिल्योनाम ब्रह्मर्षिः सारथिर्ब्रह्मणः स्मृतः । तपस्वी स महातेजा ज्ञाननिष्ठो जितेन्द्रियः

শাণ্ডিল্য নামৰ এজন ব্ৰহ্মর্ষি আছিল, যাক ব্ৰহ্মাৰ সাৰথি বুলি স্মৰণ কৰা হয়। তেওঁ আছিল তপস্বী, মহাতেজস্বী—জ্ঞানত নিষ্ঠাৱান আৰু ইন্দ্ৰিয়জয়ী।

Verse 4

स प्रभासं समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । प्रतिष्ठाप्य महालिंगं सोमेशादुत्तरे स्थितम्

তেওঁ প্ৰভাসলৈ আহি অতি কঠোৰ তপস্যা কৰিলে। তেওঁ সোমেশ্বৰাৰ উত্তৰে অৱস্থিত এক মহালিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে।

Verse 5

स स्वयं पूजयामास दिव्याब्दानां शतं प्रिये । ततोऽभिलषितं प्राप्य कृतकृत्यो बभूव ह

হে প্ৰিয়ে, তেওঁ নিজেই সেই লিঙ্গৰ শত দিৱ্য বছৰৰ পূজা কৰিলে। তাৰ পাছত অভিলষিত ফল লাভ কৰি তেওঁ কৃতকৃত্য হ’ল।

Verse 6

नन्दीश्वरप्रसादेन अणिमादिगुणैर्युतः । तं दृष्ट्वा तु नरः सद्यो विपापः संप्रजायते

নন্দীশ্বৰ প্ৰসাদে (সেই তীৰ্থ) অণিমা আদি সিদ্ধিগুণেৰে সমন্বিত। কিন্তু যি নৰে তাক দৰ্শন কৰে, সি তৎক্ষণাৎ পাপমুক্ত হয়।

Verse 7

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्धक्ये यौवनेऽपि वा । अज्ञानाज्ज्ञानतो वाऽपि यः करोति नरः प्रिये । तत्सर्वं नाशमायाति शांडिल्येश्वरदर्शनात्

হে প্ৰিয়ে, শৈশৱে, যৌৱনে বা বাৰ্ধক্যত—অজ্ঞতাবশত বা জ্ঞাতসাৰে—মানৱে যি পাপ কৰে, শাণ্ডিল্যেশ্বৰ দৰ্শনে সেয়া সকলো বিনাশ পায়।

Verse 126

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये शाण्डिल्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षड्विंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্যাং সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম ‘প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য’ অংশত ‘শাণ্ডিল্যেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামক একশ ছাব্বিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।