Adhyaya 125
এই অধ্যায়ত ঈশ্বৰে ক্ষেত্ৰৰ দিশ‑অৱস্থান আৰু নিৰ্দিষ্ট দূৰত্ব দেখুৱাই দেৱপ্ৰিয় ‘মহালিঙ্গ’ৰ কথা কয়। এই লিঙ্গ কামপ্ৰদ আৰু সৰ্বপাতক‑নাশক বুলি কীৰ্তিত; পৌলোমীয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰাত ‘পৌলোমীশ্বৰ’ নামে প্ৰসিদ্ধ। তাৰকৰ সৈতে সংঘাতত দেৱতাসকল পৰাজিত হয় আৰু ইন্দ্ৰ শোক‑ভয়ত ব্যাকুল হয়। ইন্দ্ৰৰ বিজয়ৰ বাবে ইন্দ্ৰাণী শম্ভুক আৰাধনা কৰে; মহাদেৱ প্ৰসন্ন হৈ ভবিষ্যদ্বাণী কৰে—ষাণ্মুখ (ছয়মুখীয়া) মহাবলী পুত্ৰ জন্মি তাৰকক বধ কৰিব। যি ভক্তি সহিতে পৌলোমীশ্বৰ লিঙ্গ পূজা কৰে, সি শিৱৰ গণ হৈ তেওঁৰ সান্নিধ্য লাভ কৰে। শেষত ইন্দ্ৰ তাত বাস কৰি শোক‑ভয়ৰ পৰা মুক্ত হয়; সেয়ে এই তীৰ্থ আশ্ৰয় আৰু পুণ্যক্ষেত্ৰ ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगं महादेवि सुरप्रियम् । रावणेश्वरवायव्ये धनुषां त्रिंशकेऽन्तरे
ঈশ্বৰে ক’লে: “তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, দেৱতাসকলৰ প্ৰিয় মহালিঙ্গলৈ যোৱা উচিত; ৰাৱণেশ্বৰ মন্দিৰৰ বায়ব্য দিশত, ত্ৰিশ ধনুৰ দূৰত্বৰ ভিতৰত ই অৱস্থিত।”
Verse 2
स्थितं कामप्रदं लिंगं सर्वपातकनाशनम् । पौलोमीश्वरनामाढचं पौलोम्या संप्रतिष्ठितम्
তাত কামনা পূৰণকাৰী এক লিঙ্গ অৱস্থিত, যি সকলো পাপ বিনাশ কৰে। সি ‘পৌলোমীশ্বৰ’ নামে খ্যাত আৰু পৌলোমী (ইন্দ্ৰাণী)য়ে বিধিপূৰ্বক প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
Verse 3
तारकेण यदा ध्वस्तास्त्रिदशाः संगरे स्थिताः । त्रैलोक्यं विहृतं सर्वं स्वयमिन्द्रत्वमागतः
যেতিয়া যুদ্ধত তাৰকে ত্ৰিদশ দেৱতাসকলক চূর্ণ কৰিলে আৰু ত্ৰিলোকৰ সকলো জগত ধ্বংসস্তুপ কৰিলে, তেতিয়া সি নিজেই ইন্দ্ৰত্বৰ আধিপত্য গ্ৰহণ কৰিলে।
Verse 4
तदा शक्रः सुदुःखार्तो भयोद्विग्नो ननाश वै । तदा तद्भार्यया देवि इन्द्राण्या शोककर्षया
তেতিয়া শক্র (ইন্দ্ৰ) গভীৰ দুখত পীড়িত আৰু ভয়ত কঁপিবলৈ ধৰিলে; সি নিশ্চয়েই পলাই গ’ল। সেই সময়ত, হে দেবী, তেওঁৰ পত্নী ইন্দ্ৰাণী শোকত নত হৈ আগবাঢ়িল।
Verse 5
इन्द्रस्य जयमिच्छन्त्या शंभुराराधितस्तया । ततस्तुष्टो महादेवस्तामुवाच शुभेक्षणाम्
ইন্দ্ৰৰ বিজয় কামনা কৰি তাই শম্ভুক আৰাধনা কৰিলে। তাতে সন্তুষ্ট মহাদেৱে সেই শুভ-নয়না নাৰীক ক’লে।
Verse 6
भगवानुवाच । उत्पत्स्यति सुतोऽस्माकं षण्मुखस्तु महाबलः । तारकं दैत्यराजानं स चैनं घातयिष्यति
ভগৱানে ক’লে: “আমাৰ এজন পুত্ৰ জন্মিব—ষণ্মুখ, মহাবলবান। সি দানৱৰাজ তাৰকক বধ কৰিব।”
Verse 7
गच्छ त्वं विज्वरा भूत्वा शृणु भूयो वचश्च मे
“এতিয়া তুমি জ্বৰ-ক্লেশমুক্ত হৈ যোৱা; আৰু মোৰ বাক্য পুনৰ শুনা।”
Verse 8
अत्र स्थितमिदं लिंगं योऽस्माकं पूजयिष्यति । स नूनं मे गणो भूत्वा मत्सकाशमुपेष्यति
“ইয়াত স্থাপিত এই লিঙ্গক যিয়ে আমাৰ নামে পূজা কৰিব, সি নিশ্চয় মোৰ গণ হৈ মোৰ সান্নিধ্যলৈ আহিব।”
Verse 9
एवमुक्ता गता साध्वी देवराड्यत्र संस्थितः । सर्वद्दुःखविनिर्मुक्ता सर्वदैत्यभयोज्झिता
এইদৰে কোৱা হ’লত সেই সাধ্বী গুচি গ’ল; আৰু দেৱৰাজ তাতেই স্থিত হ’ল—সকলো দুখৰ পৰা মুক্ত, আৰু দানৱৰ সকলো ভয়ৰ পৰা নিৰ্ভয়।
Verse 125
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पौलोमोश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম বিভাগ ‘প্ৰভাস-ক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্য’ত ‘পৌলোমোশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামক একশ পঁচিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।